ภรรยาเสนอเรื่องการท าการค้าเครื่องประดับ สายตาของเขาก็มองไปทางทองค าและเงินที่แอบเอามาจากท้องพระคลังโดยไม่รู้ตัวเขาคิดเหมือนกับเฮ่อจือหร่านว่าพวกเขามีวัตถุดิบส าหรับท าเครื่องประดับ สิ่งเดียวที่กังวลคือเรื่องทักษะการผลิต“หร่านหร่าน เท่าที่ข้ารู้มา ในต้าซุ่นไม่มีช่างฝีมือที่สามารถท าเครื่องประดับงดงามเช่นนี้ได้”เฮ่อจือหร่านเห็นโม่จิ่วเยี่ยขมวดคิ้ว จึงยิ้มอย่างพึงพอใจ“หากในราชวงศ์ต้าซุ่นมีคนที่สามารถท าเครื่องประดับแบบนี้ได้แล้วพวกเราจะหาเงินก้อนโตได้อย่างไรเล่า?”
โม่จิ่วเยี่ยยิ่งไม่เข้าใจมากขึ้น“หร่านหร่าน เจ้าอย่าท าตัวลึกลับ รีบบอกมาเถอะว่าจะต้องท าอย่างไร?”เฮ่อจือหร่านไม่ได้ตอบค าถามของโม่จิ่วเยี่ยทันที่ แต่กลับสั่งซื้อแม่พิมพ์สร้อยคออันหนึ่งจากเถาเป่ารูปแบบของแม่พิมพ์นั้นถือว่าแปลกใหม่มากส าหรับราชวงศ์ต้าซุ่น มันเป็นรูปปี่เซียะที่ให้เงินทองไหลเข้าอย่างเดียวไม่มีทางออกอย่างไรก็ตามก่อนที่จะออกมาเป็นสินค้าได้ส าเร็จ โม่จิ่วเยี่ยจึงเห็นเพียงวัตถุสีขาวที่ไม่อาจบอกรูปร่างได้เฮ่อจือหร่านไม่สนใจสายตาอยากรู้อยากเห็นของโม่จิ่วเยี่ย และซื้อเครื่องมือหลายชนิดส าหรับการสร้างเครื่องประดับในเถาเป่าทันใดนั้น นางใช้จิตส านึกเรียกแท่งทองค ามาหนึ่งแท่งเมื่อเห็นภรรยาเตรียมที่จะท าอะไรกับปืนพ่นไฟในมือ โม่จิ่วเยี่ยก็รีบฉวยมันไปทันที่ “หร่านหร่าน เจ้าตั้งครรภ์แล้ว อยากท าอะไรก็ให้บอกข้า”เฮ่อจือหร่านไม
