อู่ส่งคนออกตามหาปรมาจารย์ถอนพิษกู่แล้ว ไม่รู้ว่าเรื่องนี้มีความคืบหน้าอย่างไรบ้าง”นี่คือสิ่งที่โม่จิ่วเยี่ยสนใจมากที่สุดเฮ่อฮูหยินเดินทางมาจากเมืองหลวง สิ่งที่นางรู้อย่างน้อยเป็นแค่สถานการณ์เมื่อยี่สิบกว่าวันก่อน ตอนนี้จะเป็นอย่างไรก็ไม่มีใครบอกได้ชัดเขารู้ว่าเมิ่งไห่หนิงกับเฟ่ยหนานอวี่ติดต่อกันผ่านนกพิราบสื่อสาร แม้ความเร็วของนกพิราบจะไม่เท่าเสี่ยวไป๋ของเขา แต่ใช้เวลาเพียงสามสี่วันก็ถึงแล้วกล่าวคือ เมิ่งไห่หนิงได้รับข่าวช่วงห้าหกวัน แสดงว่าจักรพรรดิซุ่นอู่ยังหาตัวปรมาจารย์ถอดพิษไม่เจอ
โม่จิ่วเยี่ยบอกกับครอบครัวว่า เขาออกมาเพื่อช่วยจัดเตรียมสินสอดส าหรับโม่หานเยี่ย จึงยังเร็วเกินไปที่จะกลับตอนนี้เขาตัดสินใจเที่ยวเล่นในเมืองสักรอบ กระทั่งช่วงบ่ายจึงขับรถม้ากลับไปหลังอาหารเย็น โม่จิ่วเยี่ยและเฮ่อจือหร่านมอบสินสอดที่ใส่อยู่ในกล่องไม้ประณีตขนาดเล็กให้กับโม่หานเยี่ย“หานเยี่ย นี่คือสินสอดที่ทางบ้านเตรียมไว้ให้เจ้า เจ้าลองดูว่าชอบหรือไม่” เฮ่อจือหร่านผลักกล่องไม้เล็กไปอยู่ตรงหน้าโม่หานเยี่ยโม่หานเยี่ยเห็นบ้านและที่ดินที่ครอบครัวส่งมาให้ก็รู้สึกละอายใจอยู่บ้างสกุลโม่ในยามนี้ไม่เหมือนกับตอนที่อยู่เมืองหลวง นางมีส่วนช่วยท างานทุกวัน จึงเข้าใจว่าการหาเงินนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเพื่อการแต่งงานของนาง ทุกคนในบ้านต่างก็ออกเงินสร้างบ้านเป็นสินสอด แม้แต่ข้าวของเครื่องใช้และเครื่องนอนก็เป็นของที่ดีที่ส
