ยามเที่ยงวัน เจียงฉางเซิงทอดถอนใจอยู่ในลานเรือน
ไป๋ฉีถามอย่างแปลกใจ “ท่านนักพรต ถอนหายใจเรื่องใดหรือ”
เจียงฉางเซิงส่ายศีรษะไม่อธิบายอะไร เขาถอนหายใจเรื่องเทพจอมโจร เมื่อคืนวานเขากลับไม่ได้รางวัลรอดชีวิต ดูเหมือนเทพจอมโจรจะไม่ได้ตั้งใจจะมาสังหารคนจริงๆ เพียงต้องการขโมยของเท่านั้น
เจียงฉางเซิงเดินมาถึงใต้ต้นวิญญาณปฐพีก็เริ่มกินโอสถ ไป๋ฉีได้กลิ่นอะไรบางอย่างจึงวิ่งออกจากลานเรือนไปด้านนอก ฝ่ายฮวาเจี้ยนซินกำลังเริ่มสั่งสอนวิชายุทธ์ให้เจียงซิ่ว ส่วนวั่งเฉินถือจอบมุ่งหน้าไปทางภูเขาด้านหลัง
สายลมสารทฤดูพัดผะแผ่ว ใบไม้โปรยปรายร่วงหล่น ยามพวกมันร่วงหล่นมาใกล้เจียงฉางเซิง พวกมันกลับถูกพลังล่องหนกระแทกออกห่างลอยล่องลงไปเกลื่อนพื้น
หนึ่งชั่วยามหลังจากนั้นไป๋ฉีก็กลับมาข้างเจียงฉางเซิงแล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “ผู้ฝึกยุทธ์จากสำนักมือปราบปีศาจที่เคยไล่ล่าข้าในอดีตมาแล้ว”
เจียงฉางเซิงหลับตาแล้วตอบว่า “อืม ข้ารู้ตั้งนานแล้ว ไม่ต้องแหวกหญ้าให้งูตื่น”
แม้ไป๋ฉีจะไม่เข้าใจเจตนาของเขา แต่ก็ยังเลือกจะทำตาม อย่างไรเจียงฉางเซิงก็แข็งแกร่งถึงขนาดนั้น ไม่ต้องพูดถึงลู่เฉิงเฟิงเพียงคนเดียว ต่อให้ทั้งสำนักมือปราบปีศาจเดินทางมาก็คงถูกเชือด
