ุ่นโม่ซิวเหยียนจับไม้ไผ่ท่อนหนึ่งที่ถูกตัดแล้ว ทำท่ำเหมือนกำลังจะขว้ำงโม่ฉิงเห็นบุตรชายทำเช่นนั้น จึงถำมเขำว่า “ทำไมหรือเจ้ำสี่?เจ้ำอยากเข้าร่วมกองกำลังหรือ”โม่ซิวเหยียนส่ำยหัว “ขำของข้าที่เช่นนี้ คงเข้าร่วมไม่ได้ในระยะเวลาอันสั้น ข้าเพียงรู้สึกว่ากระบอกไม้ไผ่นี้เบำเกินไป คงขว้ำงไปได้ไม่ไกลนัก”โม่ฉิงลูบเคราสีขำวแซมดำของเขำพลางเห็นด้วย “เจ้ำมาก็พูดมีเหตุผล ลูกธนูที่พวกเราใช้ในค่ำยทหารนั้น เพื่อเพิ่มระยะยิงแล้ว พวกเราจึงเพิ่มเหล็กบำงส่วนที่หัวลูกธนู ด้วยวิธีนี้ถึงทำให้ยิงได้ไกลขึ้น”“ท่านพ่อ ข้าก็หมายความเช่นนั้น ท่านว่าถ้ำเราเพิ่มเหล็กบำงส่วนที่ด้านนอกของกระบอกไม้ไผ่ด้วย มันจะให้ผลเหมือนกับลูกธนูหรือไม่?”ขณะพ่อลูกกำลังสนทนากันอยู่ โม่จิ่วเยี่ยก็อุ้มมัดไม้ไผ่กองใหญ่เดินเข้ามาในลานบ้ำน
“น้องเก้ำ เจ้ำมาได้เวลาพอดี ข้ากับท่านพ่อกำลังพูดคุยกัน ว่าถ้ำหุ้มกระบอกไม้ไผ่ด้วยแผ่นเหล็กชั้นหนึ่ง จะช่วยเพิ่มระยะการขว้ำงระเบิดได้”พอพูดถึงแผ่นเหล็ก โม่จิ่วเยี่ยก็นึกถึงระเบิดมือในพื้นที่มิติของภรรยาด้านนอกของระเบิดมือเป็นเหล็ก และมีน้ำหนักมากกว่าระเบิดที่พวกเขำทำจากกระบอกไม้ไผ่หลายเท่ำไม่เพียงเท่านั้น หลังจากระเบิดมือระเบิดแล้ว มันยังพ่นลูกเหล็กเล็ก ๆ ออกมานับไม่ถ้วนด้วย ลูกเหล็กเหล่านั้นอาศัยแรงผลักจากการระเบิด ทำให้มันคมกว่าดำบและกระบี่อีกเสีย
