ดสินใจพานางออกไปเดินเล่นแถวนี้โม่จิ่วเยี่ยรู้ว่าสองแม่ลูกไม่ได้พบกันนานเกือบปี คงมีเรื่องส่วนตัวมากมายที่จะพูดคุย จึงไม่ได้ตามไปด้วยมีแม่ยายอยู่ด้วย อีกทั้งยังอยู่ในอาณาเขตของตนเอง เขาจึงไม่ได้กังวลว่าเฮ่อจือหร่านจะตกอยู่ในอันตราย
เฮ่อฮูหยินเดินตามเฮ่อจือหร่านออกมาจากลานบ้าน สังเกตเห็นว่านอกจากเรือนที่พวกนางพักอยู่แล้ว ยังมีเรือนลักษณะเดียวกันอีกหลายหลังเรียงรายอยู่ นางนับคร่าว ๆ มีอย่างน้อยสิบหลัง ไม่เพียงแต่โครงสร้างของบ้านเรือนเหล่านั้นจะเหมือนกัน สิ่งส าคัญที่สุดคือหน้าต่างทั้งหมดล้วนประดับด้วยกระจกตอนนี้เฮ่อฮูหยินรู้สึกว่าพระพันปีช่างโง่เขลาเสียจริง เพียงแค่กระจกชิ้นเล็ก ๆ ก็ถือว่าเป็นของล ้าค่า วันทั้งวันส่งนางก านัลไปเฝ้าดูแล กลัวว่าใครจะมาท าแตกโดยไม่ตั้งใจ แต่ผลคือสิ่งที่พระพันปีหวงแหนนักหนา ที่นี่กลับมีให้เห็นอยู่ทั่วไปที่มาของกระจกนี้ยังคงน่าสงสัย เฮ่อจือหร่านไม่อยากให้มารดาใส่ใจเกี่ยวกับเรื่องนี้มากเกินไป“ท่านแม่ ข้าจะพาท่านไปดูที่เลี้ยงสัตว์”นอกจากบ้านของสกุลโม่แล้ว เฮ่อฮูหยินก็ถูกดึงดูดด้วยต้นไม้ผลบนเนินเขา ดังนั้นนางจึงไม่ได้ตามไปยังที่เลี้ยงสัตว์กับเฮ่อจือหร่านทันที่เมื่อนางอยู่ในเมืองหลวง เฮ่อเยวียนหมิงก็มักจะพานางออกไปเดินเล่นบนภูเขาของเมืองหลวง ต้นไม้ล้วนสูงใหญ่ แตกต่างจากที่นี่อย่างสิ้นเชิง“หร่านหร่าน ต้นไม้บนภูเขานี้ล้วนเป็นพันธุ์ไม้ของซีเป่ยหรือ?”
“ท่านแม่ ที่
