ูบขนนุ่มนิ่มของเสี่ยวไป๋อย่างอาลัยอาวรณ์“เสี่ยวไป๋ คราวนี้ต้องรบกวนเจ้าแล้ว น าจดหมายไปส่งที่เมืองหลวง…”หลังจากเจ้าของมอบหมายภารกิจเสร็จ เสี่ยวไป๋ก็บินขึ้นสูง โฉบวนเวียนอยู่เหนือศีรษะของโม่จิ่วเยี่ย ท่าทางเช่นนั้นเห็นได้ชัดว่ามันไม่อยากจากไปเลยถึงแม้จะเสียดาย แต่ก็ไม่มีทางเลือก การช่วยคนส าคัญกว่าเฮ่อจือหร่านพาตัวโม่จิ่วเยี่ยและเสี่ยวไป๋ออกจากพื้นที่มิติหลังจากป้อนอาหารให้มันอิ่ม จึงปล่อยให้มันบินจากไปเสี่ยวไป๋บินเร็วมาก จากซีเป่ยไปเมืองหลวงใช้เวลาเพียงประมาณสองวันก็ถึงแล้วหวังว่าทุกอย่างจะด าเนินไปในทิศทางที่ดี ขุนพลอาวุโสจินยังมีชีวิตอยู่ จักรพรรดิซุ่นอู่สามารถหาผู้ใช้กู่ได้โดยเร็ว
เฮ่อฮูหยินเหนื่อยล้าจากการเดินทาง แต่เดิมตั้งใจจะฟังลูกสาวนอนพักผ่อนอยู่ในห้องสักหน่อยใครจะรู้ อาจเป็นเพราะตื่นเต้นที่ได้พบุตรสาวเกินไป หรือเพราะมีเรื่องมากมายในใจ นางจึงนอนไม่หลับ พลิกไปพลิกมาเมื่อนอนไม่หลับก็ได้แต่ลุกขึ้นมา และเห็นเฮ่อจือหร่านกับสามีที่เพิ่งส่งเสี่ยวไป๋บินไปหลังเห็นมารดา เฮ่อจือหร่านดูตกใจเล็กน้อย“ท่านแม่ ท าไมท่านไม่พักต่ออีกหน่อยเล่า”“แม่นอนไม่หลับ เลยอยากออกมาดูสักหน่อย”เฮ่อจือหร่านตั้งใจว่าวันนี้จะให้มารดาได้พักผ่อนอย่างสบายก่อนพรุ่งนี้ค่อยพานางไปเดินดูรอบ ๆ เพื่อคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมพอเห็นว่าอีกฝ่ายนอนไม่หลับ ตอนนี้ก็ยังเหลือเวลาอีกพักใหญ่กว่าจะถึงเวลาอาหารเย็น เฮ่อจือหร่านจึงตั
