ี่เหลือทั้งหมดล้วนเป็นผลไม้ที่เฮ่อจือหร่านเอาออกมาจากพื้นที่มิติจากนั้นโม่จิ่วเยี่ยก็เข้าเมืองน าพวกมันกลับมา แล้วแบ่งให้ทุกบ้านพี่สะใภ้ทุกคนต่างก็ทะนุถนอมผลไม้แสนอร่อยเหล่านี้ หากไม่ใช่เพราะพวกนางต้องปฏิบัติต่อเฮ่อฮูหยินราวกับแขก คงไม่ยอมน าพวกมันออกมาเด็ดขาดเฮ่อฮูหยินทานผลไม้พลางสนทนากับทุกคน ยิ่งรู้สึกว่าชีวิตของบุตรสาวนั้นดีมาก
ฮูหยินผู้เฒ่ารู้ว่าแม่สะใภ้เหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง หลังจากพูดคุยกับนางสักครู่ก็พาลูกสะใภ้ทั้งหลายออกไป เพื่อให้อีกฝ่ายได้พักผ่อนหลังจากทุกคนออกไป เฮ่อจือหร่านก็พามารดาและป้าหลี่ไปที่ห้องพักเมื่อเฮ่อฮูหยินเห็นห้องนอนในบ้านของบุตรสาว ความเข้าใจเดิมของนางก็ถูกเปลี่ยนแปลงอีกครั้งในห้องนอนปูพื้นด้วยกระเบื้องสวยงามเหมือนในห้องนั่งเล่นแม้ว่าการตกแต่งจะดูเรียบง่าย แต่ก็ดูหรูหราเฮ่อฮูหยินชอบที่นี่มาก โดยเฉพาะเตียงนุ่ม ๆ ที่หากนอนแล้วคงสบายมากแน่และยังมีสิ่งที่เรียกว่าห้องน ้า ส าหรับเฮ่อฮูหยินแล้ว ทั้งหมดเป็นเหมือนเรื่องเพ้อฝันที่กลายเป็นจริงเมื่อนางอยู่ในเมืองหลวง มีบ่าวรับใช้คอยดูแล แม้ไม่ต้องออกไปข้างนอกเวลาขับถ่าย แต่กลิ่นของกระโถนก็ท าให้คนรู้สึกคลื่นไส้ห้องน ้าของบ้านบุตรสาวกลับแก้ไขปัญหาเรื่องนี้ได้อย่างสมบูรณ์ เพียงแค่ดึงเชือกด้านบน น ้าก็จะชะล้างสิ่งปฏิกูลไปเองนี่ช่างน่าอัศจรรย์เหลือเกิน
เฮ่อฮูหยินในตอนนี้เหมือนกับหลิวเหล่าเหล่าที่เข้าไปในสวนต้ากวนหยวน
