สงบสุขแล้ว”สิ่งที่มารดาพูด เป็นเรื่องที่เฮ่อจือหร่านก าลังเป็นห่วงจริง ๆหากไม่ใช่เพราะกังวลว่าเรื่องการเนรเทศสกุลโม่จะส่งผลกระทบต่อครอบครัวเดิมของนาง นางคงเขียนจดหมายถามไปตั้งนานแล้วตอนนี้เมื่อได้พบกับมารดา เฮ่อจือหร่านจึงมีค าถามมากมาย“ท่านแม่ ตอนนี้จวนอ๋องเก้าเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?”เมื่อได้ยินค าว่าจวนอ๋องเก้า สีหน้าของเฮ่อฮูหยินก็ดูไม่ค่อยดีนัก“ข้าได้แต่พูดว่า เป็นเพราะการปรากฏตัวของจิ่วเยี่ย ถึงท าให้ท่านพ่อเจ้ารอดพ้นจากหายนะได้”
เมื่อเห็นสีหน้าของมารดา เฮ่อจือหร่านก็รู้ว่าเรื่องนี้คงร้ายแรงมาก“ท่านแม่ เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”“ขุนพลอาวุโสจิน ขุนนางผู้ใหญ่ในราชส านัก และอัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย ล้วนตรวจพบว่าถูกกู่หุ่นเชิด”“ข้าได้ยินท่านพ่อเจ้าเล่าว่า แม้คนเหล่านั้นจะถูกพิษกู่หุ่นเชิดแต่ก็ไม่ได้ท าสิ่งใดที่ขัดต่อราชส านัก เพียงแต่พวกเขาไม่สามารถควบคุมร่างกายของตัวเองได้ แม้แต่การกินอาหารก็ยังล าบาก”สถานการณ์เช่นนี้ไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจส าหรับเฮ่อจือหร่านไม่มีใครรู้ดีไปกว่านางว่าผู้ที่ถูกกู่หุ่นเชิดจะไม่มีสติสัมปชัญญะเป็นของตัวเอง ต้องอาศัยการควบคุมจากผู้ใช้กู่เท่านั้นจึงจะสามารถกินอาหารได้กู่หุ่นเชิดที่อยู่ในร่างของคนเหล่านี้เป็นฝีมือของอ๋องเก้า และผู้ที่จัดหากู่หุ่นเชิดให้กับอ๋องเก้าคือปรมาจารย์ซือเหมิง นั่นหมายความว่ากู่แม่ของกู่หุ่นเชิดน่าจะอยู่ในมือของปรมาจารย์ซือเหมิง หรือก็คือ
