งกาจสร้างคุณูปการอันยิ่งใหญ่ให้แก่ราชวงศ์ต้าซุ่น นางจึงหวังว่าบุรุษสกุลโม่ทุกคนจะยังมีชีวิตอยู่อย่างปลอดภัยเฮ่อจือหร่านฟังออกว่ามารดาอยากจะสื่ออะไร“ท่านแม่ สกุลโม่ในตอนนี้ไม่เพียงพี่ชายสามีทั้งแปดคนยังมีชีวิตอยู่ แต่พ่อสามีของข้าก็ถูกสามีและคนอื่น ๆ ช่วยกลับมาได้ ตอนนี้คนสกุลโม่กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันแล้วเจ้าค่ะ”ค าตอบนี้สร้างความตกตะลึงให้กับเฮ่อฮูหยินเพราะตอนนั้น ข่าวการเสียชีวิตในสนามรบของบุรุษสกุลโม่ผู้คนทั่วหล้าต่างก็รับรู้หากจะบอกว่ามีคนที่ฟื้นคืนชีพกลับมาไม่กี่คน ก็นับว่าเป็นปาฏิหาริย์แล้ว
แต่บุตรสาวนางกลับบอกว่า บุรุษสกุลโม่ทุกคนยังมีชีวิตอยู่แม้แต่อดีตท่านแม่ทัพก็ยังมีชีวิตอยู่ผ่านไปครู่ใหญ่ เฮ่อฮูหยินจึงพยักหน้าทั้งน ้าตา“ดี ดีมาก ขอแค่ทุกคนยังมีชีวิตอยู่ก็พอแล้ว ขอแค่ครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตา ถึงจะล าบากบ้างก็ไม่เป็นไรหรอก”ในใจของเฮ่อฮูหยิน การใช้ชีวิตอยู่ในที่แบบนี้จะดีได้อย่างไร?เมื่อลูกเขยและบุตรสาวบอกว่าพวกเขาอยู่กันอย่างดี ก็คงเพียงเพื่อให้พวกเขาบิดามารดาสบายใจเท่านั้น!เมื่อนึกถึงความกตัญญูของบุตรสาวและลูกเขย เฮ่อฮูหยินก็รู้สึกปวดใจขึ้นมาอีกครั้งเห็นเฮ่อฮูหยินมีท่าทีจะร้องไห้อีกครั้ง เฮ่อจือหร่านจึงรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนา“ท่านแม่ ข้าจะพาท่านไปดูบ้านของพวกข้า”เฮ่อฮูหยินใช้ผ้าเช็ดซับหางตา พยายามควบคุมไม่ให้น ้าตาไหลแล้วยื่นมือไปจับแขนของบุตรสาว“แม่จะพยุงเจ้า
