มาอยู่ในร่างของเจ้าของร่างเดิม ความรู้สึกใกล้ชิดที่มาจากส่วนลึกของหัวใจนี้จึงเป็นของจริง“ท่านแม่?”“หร่านหร่าน…ฮือ…” เมื่อเห็นบุตรสาวก าลังท้องโต เฮ่อฮูหยินก็ร้องไห้ราวกับสายฝน สลัดมือวสาวใช้ที่พยุงออก แล้วรีบวิ่งไปหาเฮ่อจือหร่าน
เฮ่อจือหร่านก็เช่นกัน น ้าตานางไหลอาบแก้มราวกับไข่มุกที่ร่วงหล่นนางไม่รู้ว่าท าไม พอเห็นเฮ่อฮูหยินในชั่วขณะนั้น ในใจก็ไม่มีความรู้สึกขุ่นเคืองแม้แต่น้อย ราวกับว่าอีกฝ่ายเป็นมารดาแท้ ๆ ของตนเอง“ท่านแม่…ท าไมท่านถึงมาที่นี่?”ขณะที่พูด สองแม่ลูกก็โผเข้ากอดกันและร้องไห้โฮต่อหน้าทุกคนโม่จิ่วเยี่ยมองดูอยู่ด้านข้าง ในใจรู้สึกไม่สบายใจเช่นกันหากไม่ใช่เพราะสกุลโม่ หร่านหรานก็คงไม่ต้องพลัดพรากจากมารดาไกลขนาดนี้ ถึงขั้นไม่รู้ด้วยซ ้าว่าจะได้พบกันอีกเมื่อไหร่เขาอยากจะเข้าไปปลอบ แต่ไม่รู้จะเอ่ยปากอย่างไร ได้แต่ยืนนิ่งอยู่กับที่ แต่เขาก็ไม่ลืมสั่งให้ซ่งเชาไปเชิญมราดาของตนมาจากเรือนของผู้อาวุโสแม่สามีเดินทางไกลพันลี้มายังซีเป่ย นับว่าเป็นแขก หากมารดาเขาไม่ออกมาต้อนรับอย่างเหมาะสม อาจจะเป็นการเสียมารยาทหลานเอ๋อร์ที่มีไหวพริบ พอเห็นสองแม่ลูกร้องไห้เศร้าโศก จึงรีบน าผ้าเช็ดหน้ามาให้ทั้งสองเช็ดน ้าตา
เฮ่อฮูหยินจึงตระหนักได้ว่าบุตรสาวของนางก าลังตั้งครรภ์อยู่ ไม่ควรเศร้าโศกเสียใจเช่นนี้“หร่านหร่าน อย่าร้องไห้เลย ให้แม่ดูเจ้าหน่อย”……………………………………………………………………………………………………………………………
