อยากกลับไปลองชิมผลไม้ลูกใหญ่ที่เรียกว่าแตงโมนี้เสียแล้ว“เช่นนั้นข้าขอบคุณพี่สะใภ้เก้ามากขอรับ” เขาพูดพลางมองไปทางโม่จิ่วเยี่ย “พี่เก้า ท่านคงต้องส่งคนมาช่วยข้าสักสองสามคน พาพวกคุณชายรองไปส่งที่ที่ว่าการ”“เรื่องนี้ไม่มีปัญหา ข้าจะเรียกคนให้ไปกับเจ้าเดี๋ยวนี้”
โม่จิ่วเยี่ยตอบตกลง อย่างไรเสียถังหมิงรุ่ยก็มาคนเดียว คงไม่อาจพานักเลงพวกนั้นไปได้ส่วนถังหมิงรุ่ยจะจัดการกับคนพวกนั้นอย่างไร ก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องสนใจ ขอแค่คนพวกนั้นเลิกมาหาเรื่องสกุลโม่ก็พอรุ่งเช้าวันถัดมา ถังหมิงรุ่ยพาคนมาขนแตงหอมเร็วกว่าที่คาดไว้ข้างนอกท้องฟ้าเพิ่งจะสว่าง โชคดีที่โม่จิ่วเยี่ยให้คนไปเก็บแตงหอมในไร่ล่วงหน้า มิเช่นนั้น ตอนที่พวกเขามาถึงก็คงต้องรอเก้อเฮ่อจือหร่านแอบน าแตงหอมที่เก็บไว้ในพื้นที่มิติมาวางไว้ใกล้ ๆไร่แตงตั้งแต่คืนก่อน อย่างไรเสียก็มีสุนัขคอยเฝ้า จึงไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครมาขโมยถังหมิงรุ่ยไม่ได้มารับสินค้าที่บ้านสกุลโม่ด้วยตัวเองนานแล้วเห็นได้ชัดว่าครั้งนี้เขาให้ความส าคัญกับแตงหอมมากเพียงใดทางโน้นมีคนที่เขาพามากับคนสกุลโม่ที่คอยชั่งน ้าหนักแตงหอมส่วนถังหมิงรุ่ยดึงตัวโม่จิ่วเยี่ยมาถามด้วยสีหน้าตื่นเต้น “พี่เก้า แตงโมที่พวกท่านส่งให้ข้าเมื่อวานอร่อยมาก ข้าท าตามที่พี่สะใภ้เก้าบอกเอาไปแช่ในบ่อน ้าสักพัก กินแล้วสดชื่น ดับกระหายได้จริง ๆ”พูดถึงเรื่องนี้ ถังหมิงรุ่ยก็กลืนน ้าลายโดยไม่รู้ตัวท่าทางของเขาท
