“ศิษย์พี่หญิงมาเกิดเร็วจริงๆ …”
เจียงฉางเซิงทอดถอนใจอยู่เงียบๆ เพิ่งจะสิ้นชีพไปหนึ่งปีก็มาเกิดแล้ว แต่ย้อนกลับมามองมารดาของเขา กลับยังไม่ได้มาเกิดแต่อย่างใด
อาจเป็นเพราะอยู่ห่างไกลเกินไป หรืออาจเพราะดวงวิญญาณแต่ละดวงต่างก็มาเกิดในเวลาที่ต่างกัน?
เจียงฉางเซิงเพียงแค่สงสัยแต่ไม่ได้ใช้แต้มเซ่นไหว้ไปพยากรณ์ออกมา และเขาก็ไม่ต้องการจะไปเสาะหาร่างที่เมิ่งชิวซวงกลับชาติมาเกิดด้วย หากมีวาสนาก็จะได้พบกันเอง
ในชาตินี้เจียงฉางเซิงไม่เคยทำผิดต่อผู้ใด ไยต้องคอยไปประจบใครสักคนชาติแล้วชาติเล่าด้วย กลับกันเขาทำให้คนรอบกายได้มีชีวิตที่ดีขึ้นแล้ว หากได้พบกันอีกครั้งและพบว่าคนผู้นั้นตกที่นั่งลำบากก็ยังจะยื่นมือเข้าช่วย
จะว่าไป หากวันหน้าได้พบกันอีกจริงๆ แล้วจะรับนางกลับมาเป็นศิษย์เอกต่อหรือไม่
ให้นางทำงานให้อารามมังกรผงาดชาติแล้วชาติเล่าหรือ
เจียงฉางเซิงคิดถึงตรงนี้ก็เบิกบานใจนัก อดบิดขี้เกียจไม่ได้ ก่อนทอดถอนใจว่า “บนเขาหนึ่งวัน ข้างล่างเขานับเดือนปี แดนมนุษย์ช่างผันผวนแท้ๆ”
ไป๋ฉีที่นอนหมอบอยู่ข้างๆ เงยหัวขึ้นมาถามว่า “ท่านนักพรต ท่านเบื่อแล้วหรือไม่ จะลงเขาไปเดินเล่นสักหน่อยหรือไม่ บ่าวไปกับท่านได้นะ”
ภายในล
