รชายของเขามีท่าทีปกติ เห็นได้ชัดว่าการที่อีกฝ่ายมาปรากฏตัวในหมู่บ้านซีหลิ่งนั้นไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดแม้ในใจจะมีค าถามมากมาย โม่ฉิงก็ยังคงพยายามรักษาสีหน้าสงบนิ่งไว้ภรรยาแนะน าพวกเขาว่าอารุ่ยกับฮูหยินเหมย เรื่องนี้ย่อมมีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรสักอย่าง และเขาไม่ควรท าลายมันไป“ฮ่า ๆ ๆ …ยินดีต้อนรับ ๆ พอดีวันนี้เป็นงานเลี้ยงรวมญาติที่บ้านเชิญพวกท่านนั่งด้านในเถอะ”เขายืนไม่ได้ จึงท าได้เพียงท าท่าทางเชิญด้วยมือเท่านั้นที่นั่งตรงเก้าอี้หลัก เขาก็ไม่ได้คิดจะยกให้ใครโม่ฉิงในตอนนี้ ไม่ได้มีความประทับใจที่ดีต่อคนแซ่หนานเลย ที่ยิ้มต้อนรับก็เพราะไม่อยากท าลายบรรยากาศเท่านั้น
ส่วนเรื่องที่ว่าในอนาคตจะปฏิบัติต่อแม่ลูกหนานรุ่ยอย่างไร ก็ต้องถามสถานการณ์ให้ชัดเจนก่อนแล้วค่อยตัดสินหนานรุ่ยเป็นคนสุภาพเรียบร้อยมาตลอด แม้แต่ตอนเป็นองค์ชายเขาก็ปฏิบัติต่อคนอื่นอย่างเป็นกันเองเมื่อโม่ฉิงเอ่ยปาก เขาก็พยุงเต๋อเฟยไปนั่งถัดจากโม่ฉิงและฮูหยินผู้เฒ่า อีกทั้งการนั่งในต าแหน่งนี้ เขาก็ไม่ได้แสดงสีหน้าขัดเขินแต่อย่างใดยามนี้โม่ฉิงไม่เพียงรู้สึกแปลกใจกับแม่ลูกหนานรุ่ย แม้แต่โม่จวินรุ่ยกับโม่เจียเฉิงก็รู้สึกสงสัยเช่นกันอย่างไรก็ตาม พวกเขาก็พยายามควบคุมความอยากรู้อยากเห็นต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นเดียวกับบิดา ตั้งใจว่าจะสอบถามหลังจากแขกเหรื่อกลับไปแล้วแต่ไม่คิดว่าหนานรุ่ยจะเป็นฝ่ายเล่าเรื่องราวของตัวเองขึ้นมาเองระหว่าง
