โม่จิ่วเยี่ยรู้สึกสนใจเรื่องระเบิดมือมากหลังจากที่ได้เห็นพลังของมันด้วยตนเอง เขาก็เคยพยายามศึกษามันเพียงแต่ภายหลังมีเรื่องมากมายเกิดขึ้น จึงท าให้เขาหลงลืมมันไปชั่วคราวบัดนี้ทุกคนที่อยู่ในห้องล้วนเป็นคนที่ไว้วางใจได้ โม่จิ่วเยี่ยจึงไม่มีความกังวล และถามออกมา “หร่านหร่าน เจ้าหมายถึงอาวุธแบบไหนกัน”เขาไม่ได้เอ่ยชื่ออาวุธออกมา แต่กลับท าท่าทางเหมือนโยนระเบิดมือแทนเพราะในใจเขารู้ดีว่าระเบิดมือเป็นของที่มีเฉพาะในพื้นที่มิติของภรรยาเท่านั้น หากนางไม่ได้พูดถึงสิ่งนี้ แล้วเขาพูดออกไปเสียเอง จะไม่เท่ากับเป็นการเปิดเผยความลับนี้หรอกหรือตอนนี้การค้นคว้าดินปืนก็เป็นเพียงแผนการเบื้องต้นของเฮ่อจือหร่านเท่านั้น ก่อนที่จะท าส าเร็จ นางยังไม่อยากพูดถึงมันเร็วเกินไปดังนั้น นางจึงตอบด้วยความระมัดระวัง “ข้าเพียงมีความคิด แต่จะส าเร็จหรือไม่นั้นต้องลองดูก่อนถึงจะรู้”
อย่างไรก็ตาม นางค านวณเอาไว้ในใจแล้ว สิ่งที่ใช้สร้างดินปืนนั้นหามาได้ไม่ยาก แค่ควบคุมปริมาณให้ดีก็พอถึงแม้จะฟังดูง่าย แต่คาดว่ามันจะต้องผ่านอุปสรรคมากมายกว่าจะสร้างออกมาได้ ท้ายที่สุดแล้วดินปืนก็ไม่ใช่ของเล่น หากไม่ระวังคนที่สร้างก็อาจถูกระเบิดเองนางต้องกลับไปศึกษาอย่างละเอียดอีกครั้ง พยายามท าให้มันปลอดภัยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ชั่วขณะนั้นโม่จิ่วเยี่ยไม่เข้าใจว่าภรรยาก าลังคิดอะไรอยู่ แต่เขาก็เชื่อใจนางโดยไม่มีข้อแม้โม่ฉิงเห็นสะใภ้เก้าพูด
