มีเพียงข้าเท่านั้น ข้าแข็งแกร่งอีกเท่าใดก็ไม่อาจคุ้มครองทุกซอกมุมในสิบสามรัฐได้”
ฮวาเจี้ยนซินถามอย่างประหลาดใจ “สมบัติวิเศษในสิบสามรัฐยอดเยี่ยมถึงเพียงนั้นจริงหรือเจ้าคะ ข้าได้ยินมาว่าปีที่แล้วองครักษ์ชุดขาวเก็บสมบัติวิเศษมาได้ชิ้นหนึ่ง หลังจากถวายให้จื่ออวี้ก็ไม่ได้ข่าวคราวอีกเลย”
เจียงฉางเซิงหัวเราะ “ไม่ว่าอย่างไรจื่ออวี้ก็เป็นฮ่องเต้ ไฉนเลยจะบอกทุกเรื่องกับข้าและเจ้า ปล่อยเขาไปเถิด”
ตัวเขาเองก็รักษาระยะห่างจากเจียงจื่ออวี้ประมาณหนึ่งเช่นกัน ไม่ได้ทำตัวสนิทสนมมากนัก ไม่ใช่ว่าจะไปเค้นถามทุกเรื่องราว อย่างไรเจียงจื่ออวี้ก็เป็นฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน แม้เป็นพ่อลูกกัน ก็ไม่อาจเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของฮ่องเต้มากเกินไปได้
ฮวาเจี้ยนซินถอนหายใจเอ่ยว่า “ก็ใช่ ข้าเพียงแต่กลัวว่าเขาจะบุ่มบ่าม จนทำร้ายร่างกายตนเองเข้า”
เจียงฉางเซิงเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “อย่าคิดมากไปเลย โอสถบนโต๊ะ เจ้าก็กินเสียตอนนี้เลยเถิด”
ฮวาเจี้ยนซินพยักหน้า หลังจากนั้นจึงหยิบขวดโอสถไปนั่งทำสมาธิบนเตียง
เจียงฉางเซิงสำรวจดูแต้มเซ่นไหว้อยู่เงียบๆ
[แต้มเซ่นไหว้ปัจจุบัน 62,218 แต้ม]
ก็ไม่เลว พอจะเอามาถลุงได้อยู่บ้าง
“ข้าจะบดขยี้กลุ่มอำนาจลึกลับที่สัง
