แต่ถึงกระนั้น สีหน้าของเขาก็ยังไม่ดีนักเฮ่อจือหร่านรู้ว่าการกระท าของนางท าให้เขาเป็นห่วง“ท่านพี่ หลังจากข้าได้รับข่าวจากเสี่ยวไป๋แล้ว ข้าก็เป็นห่วงว่าท่านอาจแก้ไขบางเรื่องไม่ได้ จึงหลอกพี่แปดให้พาข้ามาที่นี่”นางพูดด้วยน ้าเสียงอ่อนโยน เมื่อโม่จิ่วเยี่ยได้ฟังก็ราวกับเป็นภรรยาตัวน้อยที่ท าผิดแต่เดิมโม่จิ่วเยี่ยก็คิดถึงภรรยาอยู่แล้ว บัดนี้ได้เห็นนางในเวลาเช่นนี้ ความโกรธเคืองก็มลายหายไป
เขาก้าวเข้าไปโอบไหล่ของเฮ่อจือหร่าน สายตาตกลงบนหน้าท้องนูนของนาง“ช่วงนี้ลูก ๆ รบกวนเจ้าหรือไม่ เจ้าได้พักผ่อนดีหรือไม่”เมื่อเห็นโม่จิ่วเยี่ยไม่โกรธแล้ว เฮ่อจือหร่านก็พยักหน้าแรง ๆ“พวกเขาว่านอนสอนง่ายมาก ท่านวางใจได้เลย!”ในขณะที่สามีภรรยาก าลังพูดคุยกันอยู่นั้น รถม้าที่พี่ห้าขับมาพร้อมกับพี่รองก็มาอยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้วเฮ่อจือหร่านไม่รู้จักพี่รอง แต่นางสามารถบอกได้จากหน้าตาของเขาว่า ชายผู้นี้ต้องเป็นพี่ชายคนใดคนหนึ่งของสามีแน่นอนสิ่งนี้บ่งบอกว่าการเดินทางมายังชายแดนตะวันตกครั้งนี้ของโม่จิ่วเยี่ยและคนอื่นเป็นผลส าเร็จมากตอนนี้สถานการณ์ของพ่อสามีก าลังแย่มาก ในเมื่อลูกสะใภ้มาถึงแล้ว แม้โม่จิ่วเยี่ยจะรู้สึกเป็นห่วงนางมากเพียงใด เขาก็ไม่อาจละเลยชีวิตของบิดาได้เพราะเหตุนี้ เขาจึงจูงมือเฮ่อจือหร่านมาแนะน านางให้รู้จักกับพี่รอง แล้วจึงเล่าสถานการณ์ของบิดาให้นางฟังหลังจากเฮ่อจือหร่านได้ฟัง นางก็รีบเดินไปยังรถม้
