“สามพี่ นี่คือท่านพ่อ ในที่สุดพวกเราก็พบท่านแล้ว”
เมื่อได้ยินว่าเป็นบิดา พี่สามก็อยากลุกขึ้นไปดูโดยสัญชาตญาณ
แต่น่าเสียดาย แม้ว่าเขาจะรู้สึกดีขึ้นมากกว่าตอนที่เพิ่งฟื้น แต่ขาก็ยังไม่สามารถรับน ้าหนักของร่างกายได้
เขายืนขึ้นไม่ได้และเซมาอยู่ตรงหน้าโม่จิ่วเยี่ย
โม่จิ่วเยี่ยรีบเข้าไปประคองเขาไว้
“พี่สาม อย่าเพิ่งร้อนใจ ท่านพ่อยังไม่ได้ถอนหนอนพิษ เขายังไม่มีสติรู้ตัว”
พี่รองที่อุ้มบิดาไว้ ค่อย ๆ วางคนลงข้างกายโม่อวิ๋นเฟิง
“อวิ๋นเฟิง สภาพของท่านพ่อไม่ค่อยดีนัก” น ้าเสียงของพี่รองแฝงไปด้วยความเศร้าที่ยากจะปิดบัง
โม่อวิ๋นเฟิงก าลังมองบิดาอย่างละเอียด เขารู้สึกไม่อยากจะเชื่อว่าชายชราร่างผอมแห้งตรงหน้านี้จะเป็นบิดาของตน
ในความทรงจ าของเขา ท่านพ่อร่างกายสูงใหญ่และน่าเกรงขามแต่ชายชราตรงหน้านี้ ไม่มีเค้าโครงของท่านพ่อในอดีตเหลืออยู่เลย
เขายื่นมือสั่นเทาออกไป พยายามสัมผัสบิดา แต่ใครจะรู้ว่าจู่ ๆ ก็ถูกการเคลื่อนไหวของโม่ฉิงท าให้สะดุ้งตกใจ
ที่แท้โม่ฉิงก าลังท าท่าเหมือนเมื่อครู่ มือขวายื่นไปหยิบกระดาษเงินกระดาษทองข้าง ๆ แต่บังเอิญไปจับแขนของโม่อวิ๋นเฟิงเข้า เดิมทีโม่อวิ๋นเฟิงก็ไม่มีแรงอยู่แล้ว พอถูกโม่ฉิงจับแขนไว้ คนเป็นพ่อก็ดึงมือลูกชายมา ท าท่าจะส่งกระดาษเงินกระดาษทองเข้าไปในอ่างทองแดง
พี่รองเห็นอย่างนั้น จึงจ าใจเดินเข้าไปแกะมือของท่านพ่อที่ก าลังจับแขนโม่อวิ๋นเฟิงออก
โม่อวิ๋นเฟิงมีสีหน้างุน
