ปราชญ์แห่งสี่สมุทรพาเจียงหลัวจากไปแล้ว เจียงฉางเซิงเริ่มคาดหวังกับอนาคตของเจียงหลัว เขาอยากเห็นนักว่าหลังจากเจียงหลัวไปฝึกวรยุทธ์ที่ถ้ำสวรรค์สำแดงเดชจะประสบความสำเร็จถึงขั้นใด
การจากไปขององค์ชายรองช่างเงียบเชียบ ฮ่องเต้ไม่ประกาศบอกเรื่องนี้กับคนภายนอก
หลายวันหลังจากนั้นฮวาเจี้ยนซินเพิ่งรู้เรื่องนี้ หลังจากถามความกับฮ่องเต้จนกระจ่าง นางก็กลับมาต่อว่าเจียงฉางเซิงทันที
“ไปถ้ำสวรรค์สำแดงเดชอะไรกัน ฝึกวรยุทธ์กับท่านก็ดีอยู่แล้วมิใช่หรือ” ฮวาเจี้ยนซินสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล นางเฝ้ามององค์ชายน้อยทั้งสองถือกำเนิด รักพวกเขาสุดหัวใจ ตัดใจปล่อยไปไม่ลงอย่างยิ่ง
เจียงฉางเซิงยิ้มให้ “ก็ดีแล้วนี่นา สกุลเจียงต้องมีใครสักคนได้ออกไปเห็นแผ่นดินที่กว้างใหญ่กว่านี้บ้าง แล้วอีกอย่าง ข้าก็อยู่สั่งสอนทายาทรุ่นหลังของจื่ออวี้ทุกรุ่นมิได้เสียหน่อย ลูกหลานย่อมมีโชควาสนาของพวกเขาเอง”
ฮวาเจี้ยนซินถอนหายใจบอกว่า “ก็ใช่ พวกชาวบ้านต่างพากันพูดว่าลูกแฝดในราชวงศ์เป็นลางร้าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสถานการณ์ที่ไม่มีองค์รัชทายาท เจียงหลัวถูกส่งไปที่อื่นเช่นนี้ แผ่นดินนี้ก็คงจะมั่นคงกว่าเดิม”
ตอนนั้นเองจู่ๆ นางก็คิดอะไรขึ้นมาได้จึงถามว่า
