าออกไปตามหาท่านพ่อกันเถอะ หากไม่มีอะไรผิดพลาด ท่านพ่อน่าจะอยู่แถวนี้เช่นกัน”โม่จิ่วเยี่ยกล่าวพลางก้าวเดินไปทางปากถ ้าเขาสังเกตเห็นว่าแม้พี่ใหญ่กับพี่รองจะถูกกู่หุ่นเชิด แต่โชคดีที่ปรมาจารย์ซือเหมิงไม่ได้ควบคุมให้พวกเขาอดอาหาร ร่างกายจึงดูไม่มีปัญหาอะไรโดยเฉพาะพี่รองที่ก าลังภายในไม่ได้ลดลงจากเมื่อก่อน แผ่นหินหนาขนาดนั้นเขายังสามารถท าลายมันได้ด้วยการลงมือเพียงครั้งเดียว
ตอนนี้พี่รองก็ได้สติกลับมาแล้ว เมื่อครู่เขาควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้จริง ๆ หลังจากระบายออกมาแล้ว อารมณ์ที่มั่นคงของเขาก็กลับคืนมา“พวกเราแยกย้ายกันค้นหา”จากค าพูดของน้องเก้า เขากับพี่ใหญ่น่าจะมีชีวิตอยู่ที่นี่มานานทว่าเขากลับไม่คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมที่นี่เลย ไม่มีแม้แต่ความทรงจ าใดๆนี่ก็ไม่น่าแปลกใจ ภายใต้การควบคุมของหนอนเชิดหุ่น พวกเขาไม่มีสติสัมปชัญญะของตัวเอง ดังนั้นพวกเขาจะคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมของที่นี่ได้อย่างไรขณะเดินผ่านโม่อวิ๋นเฟิงและพวกเหลียงห่าว พี่ใหญ่กับพี่รองเพียงแค่ทักทายพวกเขาเล็กน้อย เพราะตอนนี้สิ่งส าคัญที่สุดคือการค้นหาร่องรอยของบิดาโม่อวิ๋นเฟิงเห็นพี่น้องของตนออกไปตามหาคน ในใจจึงยิ่งรู้สึกกระวนกระวายมากขึ้น“น้องเก้า ไม่มีวิธีดี ๆ ที่จะท าให้ข้าลุกขึ้นยืนได้เลยหรือ?”เขาเพิ่งลองรวบรวมพลัง แม้ขาของตัวเองจะไม่รู้สึกอ่อนแรงเหมือนเดิม แต่การลุกขึ้นยืนยังคงเป็นเรื่องยาก
โม่จิ่วเยี่ยรู้ว่าพี่สามก าลังร้อนใจ
