จึงปลอบประโลมว่า “พี่สามพวกท่านพักอยู่ที่นี่เถิด หากพวกข้าพบท่านพ่อแล้ว จะรีบกลับมาที่นี่ทันที”พี่สามเข้าใจดีว่าต่อให้ตนร้อนใจแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์ จึงได้แต่จ าใจพยักหน้า “ได้ พวกข้าจะรออยู่ที่นี่”การออกเดินทางครั้งนี้ไม่มีใครรู้ว่าจะเจออะไรบ้างอีกทั้งยังไม่แน่ชัดว่าบิดาจะอยู่ที่เนินเขาลูกที่หกจริงหรือไม่ณ ต าแหน่งที่พี่สามและคนอื่นสลบอยู่ริมทะเลสาบนั้น มีสัมภาระของพวกเขากระจัดกระจายอยู่ โม่จิ่วเยี่ยรู้ว่าในนั้นอาจมีอาหารและของใช้จ าเป็น ดังนั้นก่อนจากไป เขาจึงเก็บสัมภาระทั้งหมดกลับมามอบให้พี่สาม และเติมน ้าใส่ถุงน ้าจนเต็มโชคดีที่ในห่อสัมภาระพี่สามและคนอื่นมีเสื้อผ้าส าหรับผลัดเปลี่ยน ท าให้พี่ใหญ่และพี่รองไม่ต้องอับอายที่เปิดเผยร่างกายอีกต่อไปทั้งสองรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่อย่างรวดเร็ว แล้วตามหลังโม่จิ่วเยี่ยกับโม่จิ่นเหนียนออกจากถ ้าไปตามหาคนเนินเขาลูกที่หกมีพื้นที่กว้างใหญ่มาก และลานโล่งหน้าทะเลสาบก็ใหญ่เช่นกัน
พื้นที่โล่งรอบ ๆ ถูกล้อมรอบด้วยป่าเขา อีกทั้งพืชพรรณก็แผ่กิ่งก้านสาขาจนหนาทึบ หากไม่ใช่มนุษย์ตั้งใจแหวกกิ่งไม้และพุ่มหนามที่บดบังสายตาออก ก็อาจบดบังทัศนียภาพเบื้องหลังด้วยประสบการณ์ที่เคยเข้ามาในพื้นที่นี้มาก่อน โม่จิ่วเยี่ยไม่กล้าปล่อยให้เหล่าพี่ชายและตัวเองแยกห่างกันมากเกินไปสถานที่ของปรมาจารย์ซือเหมิงจะขาดสิ่งมีพิษไปได้อย่างไร?เขากังวลว่าหากพี่ชายและตัวเองจะแยกจากกัน
