ข้าไปในเนินเขาลูกที่หกและรอดชีวิตออกไปได้ ดังนั้น เขาจึงไม่จ าเป็นต้องวางกับดักพิษถึงสองชั้น สถานที่ไม่กี่แห่งที่พวกเราเพิ่งผ่านมานั้นเป็นสิ่งที่เขาตั้งไว้เพื่อป้องกันไม่ให้ใครเข้ามาจากทิศทางนี้”
พี่หกเป็นคนพูดคุยกับโม่จิ่วเยี่ยมากที่สุด เขารู้ว่าน้องเก้าฉลาดกว่าเขามาก เมื่อได้ยินค าอธิบายของโม่จิ่วเยี่ย เขาก็เชื่อมั่นมากกว่าใคร“น้องเก้าพูดมีเหตุผล พี่ใหญ่ พี่รอง พวกเราฟังน้องเก้า กลับไปกันเถอะ”พี่ใหญ่กับพี่รองยังมีความประทับใจต่อโม่จิ่วเยี่ยในช่วงที่เขายังอายุสิบหกสิบเจ็ดปีการเผชิญหน้ากับน้องชายที่ฉลาดเฉลียวเช่นนี้ท าให้รู้สึกไม่คุ้นเคยอยู่บ้างแต่เมื่อคิดถึงสิ่งที่น้องเก้าพูด ก็ดูเหมือนจะสมเหตุสมผลจริง ๆ“เอาล่ะ เราจะฟังน้องเก้า กลับไปตอนนี้”พวกเขาเดินกลับไปยังพื้นที่โล่ง ท้องฟ้าเริ่มมืดลงทีละน้อยแม้จะเป็นเช่นนั้น เหล่าพี่น้องก็ไม่ได้ล้มเลิกการค้นหาพี่ใหญ่กับพี่รองหาไม้ท่อนหนา ๆ มาหลายอัน พี่หกน าไม้ขีดไฟออกมาจุด ใช้เป็นคบเพลิงส่องสว่างพี่น้องแต่ละคนถือคบเพลิงคนละอัน เดินค้นหาต่อไปรอบ ๆบริเวณนั้นขณะที่ดวงจันทร์เพิ่งจะลอยขึ้นมา จู่ ๆ ก็มีเสียงค ารามของเสือดังมาจากด้านหลังของพวกเขาทุกคนหยุดฝีเท้าทันที่ โม่จิ่วเยี่ยกับพี่หกชักมีดสั้นออกมาแล้ว
พริบตานั้น เสือลายพาดกลอนตัวหนึ่งก็วิ่งพุ่งเข้ามาทางพวกเขาพี่น้องพี่ใหญ่กับพี่รองเคยชินกับการดูแลน้อง ๆ ตั้งแต่อยู่ที่จวน ดังนั้นเมื่อเห็นเสือเข
