เขาเก็บกู่ลูกที่เพิ่งโผล่ออกมาใส่ขวดอย่างคล่องแคล่ว
โม่จิ่วเยี่ยช่วยฆ่าเชื้อและเย็บแผลให้พี่รอง แม้ว่าฝีมือการเย็บแผลของเขาจะไม่ค่อยดีนัก แต่มันก็เป็นที่น่าพอใจโม่จิ่วเยี่ยค้นหากู่แม่ที่ควบคุมพี่ใหญ่ด้วยวิธีเดียวกัน จากนั้นก็หาต าแหน่งของกู่ลูกในร่างกายของเขาแล้วท าการผ่าตัดเมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น บนหน้าผากของโม่จิ่วเยี่ยก็มีเหงื่อผุดพรายเขาไม่ลืมที่จะปลอบใจพี่หก“ข้าน าหนอนกู่ออกจากร่างของพี่ใหญ่และพี่รองแล้ว พวกเขาจะตื่นขึ้นมาทันทีหลังยาสลบหมดฤทธิ์”เขาประเมินเวลาแล้วพบว่ามันผ่านไปกว่าครึ่งชั่วยามแล้วนับตั้งแต่เขาใช้ยาสลบกับพี่ชายทั้งสอง หากไม่มีอะไรผิดพลาด พวกเขาก็คงจะตื่นขึ้นมาในไม่ช้าจากการสังเกตสภาพร่างกายของพี่ใหญ่พี่รอง ทั้งสองผอมโซจนแทบไม่ต่างอะไรกับโครงกระดูกที่มีหนังหุ้ม ใบหน้าก็ดูแก่ชรากว่าตอนที่เขาจ าได้มากโดยเฉพาะพี่ใหญ่ที่มีแผลเป็นยาวบนหน้าผากอย่างไรก็ตาม เมื่อเทียบกับพี่สี่และพี่เจ็ดแล้ว สถานการณ์ของเขาดูดีกว่ามาก อย่างน้อยร่างกายก็ไม่ได้บาดเจ็บรุนแรงอะไร
ขณะที่โม่จิ่วเยี่ยก าลังสังเกตสภาพร่างกายของพี่ใหญ่พี่รองอย่างละเอียด จู่ ๆ ก็รู้สึกถึงเสียงเคลื่อนไหวเบา ๆ จากด้านหลังเขากับพี่หกหันกลับไปมองพร้อมกัน จึงเห็นว่าพี่สามลืมตาขึ้นมาบ้างแล้วเพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพิษในร่างกายยังไม่หมดไปหรือไม่ดวงตาของอีกฝ่ายจึงดูบวมเล็กน้อย“พี่สาม ท่านตื่นแล้วหรือ?”โม่จิ่วเยี่ยแ
