ละพี่หกย่อตัวลงตรงหน้าเขาเมื่อเห็นสองพี่น้อง พี่สามก็ยังรู้สึกไม่อยากจะเชื่อว่ามันคือเรื่องจริงเขาขยี้ตาที่รู้สึกไม่สบายอย่างแรง แล้วจ้องมองคนทั้งคู่อีกครั้ง“น้องหก น้องเก้า นี่คือที่ไหนกัน?”“พี่สาม พวกเราอยู่บนภูเขาเสี่ยวชิวที่ชายแดนตะวันตก”เมื่อได้ยินว่าเป็นภูเขาเสี่ยวชิว สติที่สับสนของพี่สามก็เริ่มค่อย ๆกลับคืนมาเห็นเขาพยายามจะลุกขึ้นนั่ง โม่จิ่วเยี่ยกับพี่หกจึงกันช่วยพยุงเขา“พี่สาม ท่านอย่าเพิ่งรีบร้อน มีอะไรก็ค่อย ๆ พูดเถอะ”
พี่สามมองซ้ายมองขวา เห็นพวกเหลียงห่าวนอนอยู่ไม่ไกล และอยู่ในสภาพหมดสติยังมีอีกสองคนที่นอนอยู่บนแผ่นหิน ดูคล้ายขอทานและมองเห็นหน้าไม่ชัด“น้องหก น้องเก้า เหลียงห่าวกับพวกเป็นอย่างไรบ้าง?”เขาจ าพี่ชายทั้งสองของตนเองไม่ได้ตอนนี้สิ่งที่เขากังวลเป็นอันดับแรก ย่อมเป็นสหายที่ร่วมเสี่ยงอันตรายมาด้วยกัน“พี่สามวางใจเถอะ พวกเหลียงห่าวได้กินยาถอนพิษแล้ว อีกไม่นานพวกเขาก็จะฟื้นขึ้นมา”เมื่อได้ยินน้องเก้าพูดเช่นนี้ พี่สามก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที่เขาถามต่อไปว่า “แล้วท าไมพวกเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่? พิษบนเนินเขาลูกที่หกไม่ได้ท าร้ายพวกเจ้าใช่หรือไม่?”พอนึกถึงสัตว์มีพิษที่พบหลังเข้าสู่เขตเนินเขาลูกที่หก พี่สามก็ยังคงรู้สึกหวาดกลัวหากไม่ใช่เพราะพวกเขามีวรยุทธ์สูงส่งและหลบหนีขึ้นต้นไม้ได้ทันเวลา คงตกเป็นอาหารอันโอชะของพวกแมงป่องกับกบสีประหลาดไปแล้ว
โม่จิ่วเยี่ยรู้ดีว่าพี่สามพาเหล
