ผงก ามะถันเองก็ใช้ไม่มีผลกับกบเจ็ดสี เขากับพี่หกหลบไม่ทันจึงถูกกบเจ็ดสีหลายตัวสัมผัสเข้าโชคดีที่พวกเขารีบกินยาถอนพิษ จึงต้านทานพิษของกบเจ็ดสีได้ส าหรับโม่จิ่วเยี่ย สิ่งมีชีวิตที่เป็นอันตรายเช่นนี้ไม่ควรมีอยู่บนโลก เขาจึงจุดไฟอีกครั้ง เผากบเจ็ดสีพวกนี้ให้ตายทั้งหมดเขากับพี่หกรีบตรวจสอบตัวตนของคนที่นอนอยู่ริมทะเลสาบ ไม่มีเวลาจะเฝ้าดูภาพการเผาไหม้ ทั้งสองฝ่าพุ่มหนามเดินหน้าต่อไปโม่จิ่วเยี่ยคิดว่าด้านหน้าจะมีสิ่งมีพิษอะไรสักอย่าง แต่มันกลับไม่เป็นเช่นนั้นด้านหน้ามีหมอกสีขาวปกคลุม บดบังสายตาของสองพี่น้อง“น้องเก้า กลิ่นนี้ช่างคุ้นเคยนัก” พี่หกครุ่นคิด ก าลังนึกว่าเคยได้กลิ่นนี้จากที่ไหนมาก่อนมันช่างคุ้นเคยจริง ๆ นี่คือกลิ่นยาสลบที่ปรมาจารย์ซือเหมิงใช้กับพี่น้องสกุลโม่สับสนตอนที่อยู่หนานเจียงโชคดีที่ทั้งคู่กินยาถอนพิษมาก่อน จึงไม่ถูกหมอกพิษนี้ท าให้หมดสติ
โม่จิ่วเยี่ยก็รู้สึกว่ากลิ่นนี้คุ้นเคย ครั้งแรกที่เขาปะทะกับปรมาจารย์ซือเหมิงในหนานเจียง อีกฝ่ายก็ใช้ผงยาสลบชนิดนี้แล้วหนีหายไปแม้ว่ายาที่ภรรยาให้มาจะสามารถแก้พิษร้ายได้ทุกชนิด แต่ทุกสิ่งย่อมมีข้อยกเว้น เขาจึงไม่อาจเสี่ยงกับเรื่องเช่นนี้ได้“พี่หก ปิดปากและจมูกของท่านเอาไว้ พวกเราต้องรีบผ่านที่นี่ไปให้เร็วที่สุด”“ได้”สองพี่น้องกลั้นหายใจ ปิดปากปิดจมูก พุ่งผ่านม่านหมอกพิษภาพที่ปรากฏต่อหน้าพวกเขาสามารถเรียกได้ว่าโล่งแจ้งอย่างน่าประหลาดใจอย่
