างไรก็ตาม ตอนนี้พวกเขาไม่มีเวลาจะมาส ารวจ รีบวิ่งไปยังกลุ่มคนริมทะเลสาบ“น้องเก้า นั่นมันพี่สามกับพวกเหลียงห่าว!” เมื่อเห็นพี่น้องร่วมสายเลือดนอนอยู่ตรงนั้น น ้าเสียงของพี่หกก็ฟังดูวิตกกังวลโม่จิ่วเยี่ยไม่ตอบอะไร รีบวิ่งเข้าไปหากลุ่มคนเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว
ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะเข้าใกล้ จู่ ๆ ก็มีเงาร่างสองสายพุ่งออกมาจากพุ่มไม้ ไม่พูดพร ่าท าเพลงก็ยกอาวุธในมือขึ้นโจมตีใส่ใบหน้าของพวกเขาโม่จิ่วเยี่ยกับพี่หกรีบถอยหลัง พร้อมกับสังเกตลักษณะของผู้ที่เข้ามาผู้ที่มานั้นมีสภาพผมเผ้ารุงรังและสกปรก โดยเฉพาะผมหน้าม้าที่ปิดบังใบหน้าของพวกเขาไว้อย่างสมบูรณ์ทั้งสองคนมีรูปร่างสูงโปร่ง และดูผ่ายผอมกว่าคนปกติมากนักโม่จิ่วเยี่ยกับพี่หกยังสังเกตเห็นความผิดปกติจากการเคลื่อนไหวของพวกเขาด้วย“พี่หก พวกเขาคือพี่ใหญ่กับพี่รอง!”พี่หกยังไม่ทันจะตอบสนองค าพูดของโม่จิ่วเยี่ย พี่ใหญ่กับพี่รองก็สะบัดอาวุธในมือโจมตีพวกเขาอีกครั้งการได้พบกับพี่น้องที่ตามหามานานเป็นเรื่องที่ดี แต่ชัดเจนว่าพี่ใหญ่กับพี่รองไม่มีสติสัมปชัญญะของตัวเองเลยสภาพนี้เป็นเพราะก าลังถูกกู่หุ่นเชิดควบคุมอยู่แน่เมื่อเผชิญหน้ากับพี่น้องร่วมสายเลือด โม่จิ่วเยี่ยกับพี่หกไม่อาจใช้วิธีรุนแรงเหมือนตอนต่อสู้กับศัตรูได้ แต่หากไม่ลงมือตอบโต้ก็ไม่อาจหยุดยั้งการโจมตีของทั้งคู่ได้
โม่จิ่วเยี่ยนึกอุบายขึ้นมา จึงหยิบยาสลบออกมาจากอกเสื้อแล้วโปรยใส่พี่ชายทั้งสอง
