ยิ่งเดินลึกเข้าไป บรรยากาศรอบข้างก็ยิ่งดูน่าพิศวงมากขึ้น“น้องเก้า พวกเราควรหยุดส ารวจสักหน่อยหรือไม่”พี่หกรู้สึกหวั่นใจขึ้นมาโดยไร้สาเหตุ แม้แต่การสูดอากาศรอบตัวก็ท าให้เขารู้สึกหายใจไม่ออกโม่จิ่วเยี่ยก็รู้สึกเช่นเดียวกัน ตามหลักแล้วอากาศในป่าทึบเช่นนี้ควรจะบริสุทธิ์สดชื่น แต่เขากลับได้กลิ่นเหม็นเน่าแทนสองพี่น้องสบตากันแล้วใช้วิชาตัวเบากระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่ที่สูงที่สุดในบริเวณนั้นด้านล่างยังคงเป็นป่าทึบเขียวชอุ่ม แม้แต่เงาบนพื้นดินก็ยังมองไม่เห็นโชคดีที่ต้นไม้ที่พวกเขายืนอยู่ค่อนข้างสูง หากปีนขึ้นไปอีกหน่อย ก็จะสามารถมองเห็นได้ไกลขึ้นยามนี้สองพี่น้องต่างรู้สึกว่าทัศน์วิสัยของพวกเขาเปิดกว้างขึ้นห่างออกไปประมาณสองลี้ พุ่มไม้หนาทึบเปิดทางกับทุ่งหญ้าราบเรียบ กลางทุ่งมีทะเลสาบเล็ก ๆ พวกเขาล้วนมีสายตาที่ดี จึงสามารถมองเห็นคนหลายคนที่นอนอยู่ริมทะเลสาบได้ราง ๆใช่แล้ว มีคนหลายคนอยู่ที่นั่น“น้องเก้า ดูเหมือนจะมีคนอยู่แถวนั้น” พี่หกกล่าว
เนื่องจากระยะทางไกลเกินไป จึงไม่อาจมองเห็นว่าคนเหล่านั้นเป็นอย่างไรได้ชัดเจน ทั้งสองเห็นเพียงโครงร่างของคนเท่านั้นโม่จิ่วเยี่ยรู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดีทันที่“พี่หก พวกเราไปดูกันเถอะ”แม้จะรู้สึกร้อนใจ แต่โม่จิ่วเยี่ยก็ไม่ได้วอกแวก ระหว่างที่เดินหน้าต่อไป เขาก ายาถอนพิษที่ภรรยาปรุงขึ้นไว้ในมือ และยังได้ส่งให้พี่หกอีกหนึ่งเม็ดด้วย“พี่หก นี่คือยาถอนพิษ ยามจ าเป
