ข้าออกปรมาจารย์ซือเหมิงตอนนี้อ่อนแอจนแทบจะไม่เหลือสภาพ หากไม่ใช่เพราะเขายังไม่สามารถตายได้ เหล่าพี่น้องคงไม่อยากให้อาหารเขาแม้แต่ค าเดียวอย่างไรก็ตาม การพาคนที่บาดเจ็บสาหัสเช่นนี้มาในรถม้า ย่อมไม่สามารถผ่านการตรวจสอบที่หน้าประตูเมืองได้แน่ และอาจน าปัญหาใหญ่มาอีกด้วยพี่หกถามด้วยความกังวลเล็กน้อยว่า “น้องเก้า พวกเราจะท าอย่างไรดี”โม่จิ่วเยี่ยมองชาวบ้านที่ก าลังเข้าแถวรอเข้าเมืองอยู่ข้างหน้า
“พวกเราต่อแถวก่อนเถอะ ข้าจะไปจัดการที่ด้านหน้าสักหน่อย”ทุกคนต่างรู้ดีว่าเงินสามารถท าให้ผีหมุนโม่ได้ โม่จิ่วเยี่ยไม่เชื่อว่าพวกทหารจะไม่ชอบเงินทองขณะที่รถม้าก าลังต่อแถว โม่จิ่วเยี่ยก็แสดงสีหน้าร้อนรน รีบเดินไปใกล้ ๆ พวกทหารทหารเห็นชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหาตน ก็คิดว่าเขาจะบุกฝ่าประตูเมือง จึงรีบยกอาวุธในมือขึ้นขวางเขาไว้“เจ้าท าอะไร? อยากเข้าเมืองก็ไปต่อแถวสิ”แต่เดิมโม่จิ่วเยี่ยก็ไม่ได้สนใจเรื่องเงินทองอยู่แล้ว ขอเพียงสามารถเข้าเมืองได้อย่างราบรื่นก็พอดังนั้นในตอนที่ทหารก าลังซักถาม เขาจึงหยิบเงินแท่งออกมายัดใส่มืออีกฝ่ายจากนั้นก็ชี้ไปที่รถม้าท้ายแถวพลางกล่าวว่า “ญาติของข้าก าลังป่วยหนัก ข้าจะรีบพาเขาไปรักษาในเมือง ท่านพอจะช่วยผ่อนปรนให้ได้หรือไม่?”ทหารคนนั้นรู้สึกปลาบปลื้มทันทีที่ได้รับเงินจากขนาดของเงินแท่งนั้นสามารถยืนยันได้ว่ามันมีมูลค่าถึงห้าต าลึง เท่ากับเงินเดือนทหารของเขาถึงห้าเดือนทหารคนนั้
