พร ่าท าเพลง “ท่านพ่อกับพี่ชายทั้งสองของข้าตอนนี้อยู่ที่ไหน?”แม้ว่าปรมาจารย์ซือเหมิงจะถูกทรมานร่างกาย แต่สติปัญญาของเขาก็ไม่ได้สูญเสียไปเพราะเหตุนี้ในขณะเดียวกัน เขาก็ตระหนักว่าตอนนี้ตนตกอยู่ในมือของพี่น้องสกุลโม่ ย่อมไม่มีทางรอดแล้วแต่เขายังไม่ยอมแพ้ การแก้แค้นให้คนที่เขารักยังไม่ส าเร็จ หากตายและลงไปใต้พิภพก็รู้สึกละอายต่อนางนักทว่าถ้าเขาไม่พูด การจะตายก็เป็นเรื่องที่ดีเกินไปส าหรับเขา
โม่จิ่วเยี่ยเห็นว่าเขายังไม่ยอมเอ่ยปาก ก็รู้ว่าจิ้งจอกเฒ่าคนนี้ก าลังคิดหาทางออกอยู่ในใจเมื่อเผชิญหน้ากับคนเช่นนี้ เขาไม่ควรให้โอกาสอีกฝ่ายได้หายใจแม้แต่น้อยดังนั้น ขณะที่ปรมาจารย์ซือเหมิงยังคงครุ่นคิดอยู่ โม่จิ่วเยี่ยจึงเปิดจุกขวดอีกครั้ง แล้วเทยาลงบนบาดแผลอีกแห่งของอีกฝ่ายปรมาจารย์ซือเหมิงรู้สึกเจ็บปวดทั่วร่าง สติกลับคืนมาทันที่“อย่า…อย่าทรมานข้า ข้าจะบอกที่อยู่ของโม่ฉิงให้”“พูดมา”“เขาอยู่ที่ชายแดนตะวันตก”“ชายแดนตะวันตก ที่ไหนกัน?”ขณะตอบค าถามของโม่จิ่วเยี่ย ปรมาจารย์ซือเหมิงก็คอยสังเกตสีหน้าท่าทางของชายหนุ่มไปด้วยเขามั่นใจว่าโม่จิ่วเยี่ยกระตือรือร้นอยากจะช่วยโม่ฉิงและพี่ชายทั้งสองคนออกมา“ในโลกนี้ มีเพียงข้าเท่านั้นที่รู้ที่อยู่ของโม่ฉิง ข้าสามารถช่วยให้ครอบครัวของพวกเจ้าได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากันอีกครั้ง แต่ข้ามีเงื่อนไขหนึ่งข้อ”
ส าหรับคนที่ข่มเหงคนในครอบครัวของเขาเช่นนี้ โม่จิ่วเยี่ยไม่คิดจะตาม
