หูชงเห็นว่าชาวหมานอี๋เหล่านี้เริ่มเข้าใจและท าตามแนวคิดของเขามากขึ้นเรื่อย ๆ และทุกอย่างก าลังด าเนินไปตามแผนที่เขาวางเอาไว้“ข้าสามารถจ่ายค่าจ้างล่วงหน้าหนึ่งเดือนให้พวกเจ้า เพื่อซื้ออาหารไปให้ครอบครัวของพวกเจ้าได้”หูชงคิดว่าตัวเองไม่ใช่คนใจบุญสุนทาน การจะให้อาหารแก่ครอบครัวของคนเหล่านั้นย่อมเป็นไปไม่ได้ อย่างไรก็ตาม หลังจากที่พวกเขากินยาไปแล้ว เขาสามารถจ่ายค่าจ้างล่วงหน้าหนึ่งเดือนให้พวกเขาได้เมื่อถึงตอนนั้น คนเหล่านี้สามารถซื้อสิ่งที่ต้องการได้ชนเผ่าหมานอี๋ที่เต็มใจอยู่ต่อ แต่เดิมเพียงคิดว่าขอเพียงไม่ต้องอดอยากก็พอ เพราะปกติพวกเขาจะพยายามประหยัดเสบียงอาหารเพื่อส่งกลับบ้านไม่คิดว่าพวกเขาจะได้รับค่าจ้างด้วยไม่เพียงเท่านั้น ยังสามารถเบิกค่าจ้างล่วงหน้าได้หนึ่งเดือนส าหรับพวกเขาแล้ว นี่เป็นเรื่องดีราวกับมีขนมตกลงมาจากสวรรค์การที่สามารถน าอาหารกลับไปให้คนในครอบครัวได้ อย่าว่าแต่จะให้พวกเขากินยาพิษเลย แม้แต่ให้ตายตอนนี้ก็คุ้มค่า
“พวกข้ายินดีกินยาพิษ และจะภักดีต่อท่านตลอดไป”“ใช่ พวกข้ายินดี…”หลังเห็นว่าคนเหล่านั้นได้รับการปฏิบัติอย่างดี คนที่ลังเลอยู่เมื่อครู่ก็รู้สึกเสียใจ“ข้าอยากอยู่ที่นี่ด้วย”“ข้าก็เช่นกัน”ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหูชงเลือกคนอย่างเข้มงวดจริง ๆ !คนเหล่านี้เพิ่งลังเลและไม่ได้ก้าวเท้าออกมา พวกเขาจึงถูกหูชงคัดออกไปแล้วตอนนี้ได้ยินว่ามีเงื่อนไขที่ดีจึงก้าวออกมาเรียกร้อง คนที่มีอ
