“ใต้เท้าเมิ่งก าลังล าบากใจเรื่องการจัดการกับคนเหล่านี้หรือ?”เมิ่งไห่หนิงยิ้มขื่นพลางพยักหน้า “พวกเขาล้วนเป็นชาวบ้านธรรมดา ไม่สามารถท าเหมือนทหารที่จะเจรจากับจักรพรรดิหมานอี๋เพื่อแลกตัวด้วยทรัพย์สินได้ สถานการณ์ในตอนนี้ของชนเผ่าหมานอี๋ จักรพรรดิหมานอี๋คงอยากให้ประชาชนตายมากขึ้น เพื่อะได้ประหยัดเสบียง”ประเด็นนี้หูชงก็ไม่อาจปฏิเสธได้ เขาเดินเข้ามาเพียงเพราะคิดหาวิธีที่จะช่วยแบ่งเบาภาระของเมิ่งไห่หนิง“ข้ามีความคิดที่ยังไม่สมบูรณ์อยู่หนึ่งอย่าง จะเล่าให้ใต้เท้าเมิ่งตัดสินใจดีหรือไม่?”เมิ่งไห่หนิงก าลังปวดหัวกับเรื่องนี้ เมื่อเห็นหูชงมีวิธี จึงรีบถาม “พี่หูมีวิธีดี ๆ อะไรหรือ?”หูชงกล่าวอย่างเกรงใจว่า “ใต้เท้าเมิ่งคงเคยได้ยินมาแล้ว ตอนที่ข้าอยู่ในเมืองหลวง ข้ามีกลุ่มคนงานก่อสร้างของตัวเอง”เมื่อฟังถึงตรงนี้ เมิ่งไห่หนิงเหมือนจะนึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้ “พี่หูหมายความว่า ท่านตั้งใจจะรับคนเหล่านี้มาเป็นคนงานในกลุ่มก่อสร้างของท่านหรือ?”
หูชงพยักหน้า “ข้ามีความคิดเช่นนั้นจริง ๆ ข้าเห็นคนเหล่านั้นผอมแห้งกันทุกคน คงจะมีชีวิตที่ไม่สู้ดีนัก อีกหนึ่งเดือน การก่อสร้างที่นี่ก็จะเสร็จสิ้นแล้ว ต่อไปข้าตั้งใจจะยึดอาชีพก่อสร้างเป็นงานหลักการมีคนงานสักกลุ่มจึงเป็นสิ่งจ าเป็นอย่างยิ่ง”เมิ่งไห่หนิงเข้าใจภูมิหลังของหูชง และรู้เรื่องราวหลายอย่างเกี่ยวกับเขาเป็นอย่างดีเพียงแต่เขาคิดไม่ออกว่า ในเมื่อต้าซุ่นมีประ
