่าครั้งนี้พวกเขามาลี้ภัยมากันทั้งบ้านจริง ๆเมื่อเห็นพวกเขา พี่เจ็ดกับพี่แปดก็เหมือนจะดีใจมาก ทั้งคู่เดินออกไปต้อนรับ“เถาหราน พวกเจ้ากลับมาได้จังหวะพอดีเลย” พี่แปดเป็นคนพูดตรง ๆ เมื่อครู่เขาก าลังคิดอยู่พอดีว่า ถ้าเถาหรานกับพวกกลับมาเร็วกว่านี้ก็คงดีไม่น้อยถ้ามีพวกเขาอยู่ด้วย การต่อต้านกับศัตรูภายนอกก็จะมีความปลอดภัยเพิ่มขึ้นอีกชั้นหนึ่งต้องรู้ไว้ว่า คนพวกนี้เป็นนักรบที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างแท้จริง พูดว่าหนึ่งคนสู้ได้ร้อยคนก็ไม่เกินจริง ผลลัพธ์คือเขาสมปรารถนาจริง ๆ ขณะก าลังนึกถึงเถาหรานและคนอื่น ๆ อยู่ในใจ อีกฝ่ายก็มาถึงพอดีเถาหรานเพิ่งเข้ามาในหมู่บ้าน ก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงน าคนมาจนถึงที่นี่“คุณชายเจ็ด คุณชายแปด นี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”ภาพตรงหน้านี้คุ้นเคยเหลือเกินส าหรับพวกเถาหราน นี่มันไม่ใช่สถานที่หลังผ่านการต่อสู้ดุเดือดมาหรือ?
ขณะเอ่ย เถาหรานก็ไม่ลืมที่จะส ารวจโม่หยวนเช่อและโม่ชูหานอย่างละเอียด เมื่อเห็นว่าพวกเขาไม่เป็นอะไร จึงรู้สึกโล่งใจไปไม่น้อยเมื่อเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ โม่ชูหานก็ไม่อาจปล่อยให้คนสอบถามได้มากนัก เขาเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น รวมถึงการวิเคราะห์ของพวกเขาให้ทุกคนฟังพอเถาหรานได้ฟังแล้ว เขาก็กล่าวด้วยความโกรธแค้น “คนพวกนี้ช่างกล้าจริง ๆ คุณชายวางใจเถอะ ครั้งนี้พวกข้ามาพร้อมกับครอบครัว และจะตั้งรกรากอยู่ที่นี่ถาวร พวกข้าไม่มีความสามารถอย่างอื่น แต่การฆ่า
