“พวกเจ้ามาได้จังหวะพอดี รีบมาดูเหรียญนี้สิ นึกอะไรเกี่ยวกับมันได้บ้างหรือไม่?”โม่ชูหานมองเหรียญแล้วขมวดคิ้วเช่นกัน“พี่เจ็ด นี่คืออะไรหรือ?”พี่เจ็ดพยักหน้าไปทางศพที่นอนอยู่บนพื้น “ข้าค้นเจอจากตัวเขา”โม่ชูหานรับเหรียญมาพลิกดู แล้วส่งคืนให้พี่เจ็ด “ข้าไม่เคยเห็นสิ่งนี้มาก่อน”เมิ่งไห่หนิงก็หันมองมัน และไม่รู้จักเหมือนกัน
แม้จะไม่รู้จัก แต่เขากลับสังเกตได้ละเอียดกว่าพี่น้องสกุลโม่“พี่เจ็ด พี่แปด พวกท่านดูสิ ลวดลายบนเหรียญนี้ดูแปลก ๆ ดูคล้ายกับใบของดอกล าโพงเลย”หลังจากเมิ่งไห่หนิงกล่าวเช่นนี้ สองพี่น้องก็สังเกตเห็นเช่นกัน“จะว่าไป ลวดลายนี้ก็คล้ายกับใบของดอกล าโพงจริง ๆ ” พี่เจ็ดกล่าวทันใดนั้นทั้งสามคนก็มองหน้ากัน ราวกับว่าคาดเดาอะไรบางอย่างได้“ดอกล าโพงเป็นดอกไม้ของหนานเจียง หรือว่าเหตุการณ์ครั้งนี้จะเกี่ยวข้องกับหนานเจียง?” พี่เจ็ดอดสงสัยไม่ได้นี่ก็เป็นสิ่งที่เมิ่งไห่หนิงกับพี่แปดคาดเดาอยู่ในใจเช่นกัน“ข้าคิดว่ามีโอกาสที่เรื่องนี้จะเป็นฝีมือของคนหนานเจียง”น ้าเสียงของโม่ชูหานฟังดูไม่สู้ดีนักเมิ่งไห่หนิงไม่ได้ตัดสินรวดเร็วเช่นนั้น เขามองชนเผ่าหมานอี๋ที่ไม่ได้ถูกท าให้สลบ แล้วเดินเข้าไปหา“ข้าจะถามพวกเจ้า คนที่สั่งการพูดด้วยส าเนียงท้องถิ่นของพวกเจ้าหรือไม่?”
เมิ่งไห่หนิงมาในชุดขุนนาง นับแต่โบราณมาชาวบ้านก็ล้วนกลัวเกรงขุนนางทั้งนั้น ชนเผ่าหมานอี๋ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น โดยเฉพาะเมื่อพวกเขามาก่อเรื
