่องปล้นชาวต้าซุ่นถึงที่ ในใจจึงยิ่งกลัวจนแทบเสียสติดังนั้น พอเมิ่งไห่หนิงถาม พวกเขาจึงแย่งกันตอบ โดยหวังว่าตนเองจะได้รับโอกาสลบล้างความผิดด้วยการท าความดี“ใต้เท้าขอรับ ข้ารู้ขอรับ”“ใต้เท้า คนผู้นั้นพูดจาแตกต่างจากพวกข้าจริง ๆ เขาไม่ใช่คนเผ่าหมานอี๋อย่างแน่นอน”“ใต้เท้า ส าเนียงของเขาฟังคล้ายกับหนานเจียง ข้าเคยไปหนานเจียงเมื่อไม่กี่ปีก่อน ข้าสามารถแยกแยะได้อย่างแม่นย าขอรับ”“ใต้เท้า…”ตอนนี้พี่น้องสกุลโม่กับเมิ่งไห่หนิงยังจะไม่เข้าใจอะไรได้อีกจากค าพูดของชนเผ่าหมานอี๋และเหรียญนี้ เมื่อวิเคราะห์รวมกันแล้ว คนบัญชาการคนนี้คงถูกส่งมาจากหนานเจียงแน่นอน“เป็นไปได้หรือไม่ว่าหนานเจียงกับชนเผ่าหมานอี๋จะร่วมมือกันวางแผนท าสงครามกับต้าซุ่น?” โม่ชูหานพูดการคาดเดาในใจของตนเองพี่เจ็ดลูบคางพลางขมวดคิ้วกล่าว “ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้”
แม้ว่าสกุลโม่จะถูกเนรเทศ จนเกลียดชังจักรพรรดิซุ่นอู่ เกลียดชังราชส านัก แต่ความรักชาติบ้านเมืองที่ฝังรากลึกของพวกเขาไม่อาจหายไปได้ง่าย ๆเมื่อได้ยินว่ามีศัตรูจากภายนอกจะโจมตีต้าซุ่น สัญชาตญาณก็ท าให้พวกเขาเกิดความรู้สึกอยากต่อสู้ขึ้นมาอย่างไรก็ตาม ไม่นานพวกเขาก็ตระหนักถึงสถานะของตนเองในปัจจุบันได้พี่เจ็ดถอนหายใจแล้วตบไหล่เมิ่งไห่หนิงเบา ๆ “เรื่องนี้จะเป็นอย่างไรต่อไปก็คงต้องให้น้องชายเมิ่งจัดการเองเสียแล้ว พวกข้าสกุลโม่ตอนนี้แค่อยากใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเท่านั้น”เมิ่งไห่หนิงเข้
