วันหน้าคนสกุลโม่จึงจ าเป็นต้องระมัดระวังมากขึ้น สิ่งแรกที่ต้องท าคือการปกป้องตัวเองพี่เจ็ดมองชนเผ่าหมานอี๋ที่มีสีหน้าอ้อนวอนเหล่านั้น แล้วถามเมิ่งไห่หนิงว่า
“น้องชายเมิ่ง เจ้าตั้งใจจะจัดการกับคนพวกนี้อย่างไร?”ระหว่างทาง โม่ชูหานได้เล่าสถานการณ์ที่เกิดขึ้นที่นี่ให้เมิ่งไห่หนิงรู้แล้วคร่าว ๆเขารู้ดีว่าชนเผ่าหมานอี๋ที่ถูกพี่น้องสกุลโม่จับได้ล้วนเป็นชาวบ้านธรรมดาขณะเดียวกันก็รู้ว่าชีวิตของชนเผ่าหมานอี๋นั้นไม่ง่าย ดูจากรูปร่างผอมแห้งของพวกเขา ก็สามารถตัดสินได้ว่าอีกฝ่ายคงจะหิวโหยมากคนที่น่าสงสารย่อมมีส่วนที่น่าเกลียดชัง เมิ่งไห่หนิงไม่ได้เห็นใจพวกเขา แต่รู้สึกว่าหากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป ความปลอดภัยของชาวเมืองอวิ่นก็ยากที่จะรับประกันได้ขณะที่เขาก าลังครุ่นคิดวิธีจัดการอยู่นั้น เฮ่อจือหร่านที่อยู่อีกด้านก็รักษาคนบาดเจ็บเสร็จเรียบร้อยแล้ว นางก าลังถูกพี่สะใภ้แปดที่รู้สึกกระอักกระอ่วนใจพยุงเดินมาทางนี้“น้องชายเมิ่ง พี่เจ็ด พี่แปด จัดการเรื่องเสร็จแล้วหรือ?” เฮ่อจือหร่านถามตอนนี้สกุลโม่ได้สร้างความคิดอย่างหนึ่งขึ้นมาแล้ว นั่นก็คือการยึดถือสองสามีภรรยาโม่จิ่วเยี่ยเป็นผู้น า
ตอนที่โม่จิ่วเยี่ยอยู่บ้าน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใหญ่หรือเล็กพวกเขาก็จะไปปรึกษาทั้งสองด้วยเหตุนี้ พอพวกเขาเห็นเฮ่อจือหร่านถาม จึงเล่าสถานการณ์ที่พวกเขาเข้าใจให้นางฟังอย่างละเอียดเมื่อเฮ่อจือหร่านได้ยินว่าตนเองสังหารบุคคลส
