ชาวบ้านอีกหลายคนที่ได้รับบาดเจ็บด้วยนางส่งข้าวปั้นน้อยเข้าไปในพื้นที่มิติ พร้อมกันนั้น จิตส านึกของนางก็รวบรวมยารักษาบาดแผลภายนอกและผ้าพันแผลมากมายมาอย่างรวดเร็ว ห่อพวกมันเป็นห่อใหญ่แล้วน าออกมาจากพื้นที่มิติโชคดีที่นางเตรียมพร้อมไว้ก่อนแล้ว ยาเหล่านี้อยู่ในขวดกระเบื้อง ส่วนผ้าพันแผลก็เป็นผ้าลินินสีขาวในยุคนี้ มันผ่านการฆ่าเชื้อด้วยอุณหภูมิที่สูงแล้ว การใช้งานจึงไม่แตกต่างจากผ้าพันแผลในยุคปัจจุบันไม่ว่าจะเป็นคนหรือสุนัข จ านวนผู้ที่ต้องการการรักษาก็มีไม่น้อยหากพึ่งพานางเพียงคนเดียว ก็เกรงว่าจะท าให้การรักษาล่าช้าออกไป
เฮ่อจือหร่านเห็นพี่เจ็ดกับพี่แปดจัดการพวกชนเผ่าหมานอี๋เรียบร้อยแล้ว จึงตะโกนเรียกบรรดาสตรีสกุลโม่ว่า “ท่านแม่ พี่สะใภ้รีบมาช่วยกันเถอะเจ้าค่ะ”ยามนั้นเหล่าสตรีก าลังตกตะลึงกับภาพที่น้องสะใภ้เก้าเดินเข้ามาพูดคุยกับโม่หยวนเช่อไม่กี่ประโยค จากนั้นพวกชนเผ่าหมานอี๋ก็ล้มลงมากมาย…พวกนางไม่เคยเผชิญสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน ทั้งยังไม่รู้จักผงสีขาวเช่นนั้น คิดแค่เพียงว่าเป็นฝุ่นที่ฟุ้งขึ้นมาตอนต่อสู้กันทุกอย่างช่างเหลือเชื่อเกินกว่าจะท าความเข้าใจได้ในเวลาอันสั้นเมื่อได้ยินเสียงที่เฮ่อจือหร่านเรียก ยกเว้นเพียงฮูหยินผู้เฒ่า คนอื่นก็ต่างรู้สึกเหมือนเพิ่งตื่นจากความฝันฮูหยินผู้เฒ่ารู้ว่าสะใภ้เก้าคงไม่เรียกพวกนางโดยไม่มีเหตุผล จึงเอ่ยเตือนว่า“รีบไปกันเถอะ ไปดูว่าน้องสะใภ้เก้าของพวกเจ้า
