มีเรื่องอะไรหรือไม่”เมื่อได้ยินค าเตือนจากแม่สามี บรรดาสะใภ้จึงค่อย ๆ ดึงสติกลับมา แล้วรีบวิ่งตามนางไปหาเฮ่อจือหร่านเมื่อเห็นคนในครอบครัวมาถึง เฮ่อจือหร่านไม่พูดพร ่าท าเพลงวางห่อผ้าห่าใหญ่ลงตรงหน้าทุกคน
“ท่านแม่ พี่สะใภ้ สุนัขของพวกเราได้รับบาดเจ็บ ข้าคนเดียวจัดการไม่ไหว ต้องขอความช่วยเหลือจากพวกท่าน”เหล่าสตรีสกุลโม่ในยามนี้ได้เห็นสุนัขทั้งหลายที่บาดเจ็บตรงหน้า ในใจก็รู้สึกไม่สบายใจเช่นกัน ถึงขนาดที่พี่สะใภ้บางคนถึงกับเริ่มเช็ดน ้าตาแล้วพี่สะใภ้รองกล่าวด้วยความสงสารว่า “น่าสงสารสุนัขพวกนี้จริง ๆเพื่อปกป้องพวกเรา มันถึงกับต้องบาดเจ็บหนักถึงเพียงนี้”ฮูหยินผู้เฒ่ามีจิตใจมั่นคงที่สุด พอเห็นเหล่าลูกสะใภ้ยังคงเศร้าเสียใจ ก็เตือนว่า “หากเจ้าสงสารพวกสุนัขพวกนี้ ก็จงฟังน้องสะใภ้เก้าของเจ้า รีบช่วยกันจัดการบาดแผลของพวกมันโดยเร็ว”ตอนที่นางยังสาว เคยติดตามนายท่านผู้เฒ่าไปยังชายแดนเหตุการณ์เช่นนี้นางล้วนพบเห็นมาหลายครั้งเพียงแต่ตอนนั้นสิ่งที่ได้เห็นล้วนเป็นผู้คนที่บาดเจ็บ ทว่าบัดนี้กลับเป็นเหล่าสุนัขที่บาดเจ็บ นางรู้สึกว่าทั้งหมดล้วนเป็นชีวิตชีวิตหนึ่งเช่นเดียวกัน พาให้คนรู้สึกปวดใจเมื่อมองดูแม้ว่าแม่สามีจะไม่ออกปาก พวกพี่สะใภ้ก็จะพยายามสุดความสามารถเพื่อช่วยรักษา เพียงแต่พวกนางไม่เข้าใจเรื่องวิชาแพทย์ จึงได้แต่มองเฮ่อจือหร่าน รอคอยค าสั่งของนางเฮ่อจือหร่านเปิดห่อของออก
“พวกท่านดูนี่ ก่อนอื่นใ
