างหน้า
พี่แปดถึงกับโกรธจัดพูดว่า “เจ้าพวกคนชั่ว คิดว่าที่นี่เป็นที่ที่จะมาก็มา จะไปก็ไปหรือ?”พี่เจ็ดก็ไม่คิดจะปล่อยพวกชนเผ่าหมานอี๋ไปง่าย ๆ เช่นกัน“ถ้าไม่อยากตายก็หยุดซะ!”พร้อมกับเสียงที่ดังขึ้น พวกชนเผ่าหมานอี๋ที่วิ่งช้าก็ถูกพี่น้องสกุลโม่จัดการคนที่วิ่งอยู่ข้างหน้าเห็นภาพนั้น แข้งขาก็พลันอ่อนยวบเพราะความกลัวแม้ไม่ต้องให้พี่น้องสกุลโม่ลงมือ พวกคนที่ขี้ขลาดก็ล้มพับไปเองแล้วคนจากชนเผ่าหมานอี๋สบตากันอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็มีคนตะโกนใส่สองพี่น้อง “พวกท่านเมตตาด้วยเถอะ พวกข้าก็จ าใจต้องท าเช่นนี้…”เมื่อเห็นสหายวิงวอนขอชีวิตแล้ว คนจากชนเผ่าหมานอี๋ก็ไม่มีความคิดอื่นใดอีก พวกเขาหันกลับมาคุกเข่าลงตรงหน้าพี่น้องสกุลโม่พี่เจ็ดกับพี่แปดหยุดมือพร้อมกัน ก่อนจะมองคนเหล่านั้นบรรยากาศอันน่าเกรงขามที่ติดตัวมาแต่ก าเนิดของบุรุษสกุลโม่ท าให้พวกคนจากชนเผ่าหมานอี๋ตัวสั่นเทา
พี่เจ็ดเห็นว่าคนพวกนี้ถูกพวกเขาพี่น้องขู่จนตกใจกลัวแล้ว จึงเอ่ยปากถามว่า “จงบอกมา พวกเจ้าเป็นใครกันแน่?”เมื่อเขาถามจบ ชายชนเผ่าหมานอี๋คนหนึ่งก็ตอบอย่างหวาดกลัวว่า “พวกข้า…พวกข้าล้วนเป็นชาวบ้านธรรมดาของเผ่าหมานอี๋ตั้งแต่ต้นฤดูใบไม้ผลิจนถึงตอนนี้ พื้นที่ของพวกข้าก็ไม่มีฝนตกแม้แต่หยดเดียว ต้นไม้ใบหญ้าบนภูเขาก็แห้งเหี่ยวไปหมดแล้ว พวกข้าหมดหนทาง จึงต้องมาที่ต้าซุ่นเพื่อหาทางเอาชีวิตรอด”คนอื่นเห็นดังนั้นก็พากันพูดเสริมว่า “ใช่แล้ว พวกข้าไม่
