มีทางรอดจริง ๆ ถึงได้มาล่วงเกินพวกท่าน”ค าพูดนี้ของพวกเขา พี่เจ็ดไม่ได้เชื่อทั้งหมดเมื่อครู่ตอนต่อสู้ เขารู้สึกได้ว่าคนพวกนี้ไม่มีวรยุทธ์อะไรติดตัวอย่างมากก็แค่ใช้แรงกายเข้าต่อสู้เท่านั้นยิ่งไปกว่านั้น อาวุธที่พวกเขาใช้ก็มีเพียงไม่กี่คนที่ถือดาบใหญ่และเหมือนจะเป็นดาบที่ไม่ได้ใช้มานานจนขึ้นสนิมจากจุดนี้เขาวิเคราะห์ว่า กองทัพปกติไม่มีทางที่จะใช้อาวุธแบบนี้ส่วนอาวุธในมือคนที่เหลือก็ยิ่งน่าขัน สิ่งที่พวกเขาถืออยู่ในมือนอกจากจอบที่เหมือนกับชาวบ้านหมู่บ้านซีหลิ่งแล้ว ยังมีบางคนใช้แส้ม้าสู้ด้วย
นี่เพียงพอจะพิสูจน์ได้ว่าพวกชนเผ่าหมานอี๋เหล่านี้ไม่ใช่กองทัพปกติ แต่มีความเป็นไปได้ว่าเป็นชาวบ้านธรรมดาแต่เขาเห็นชัดเจนว่ามีคนก าลังโบกธงสั่งการอยู่ด้านหลัง ด้วยเหตุนี้ พวกชนเผ่าหมานอี๋เหล่านี้จึงไม่เสียรูปแบบขบวนและไม่รู้ว่าเหตุใดคนที่ชูธงสั่งการจึงล้มลงไปกะทันหันเขาถามอีกครั้ง “ข้าต้องการรู้ว่าใครเป็นคนจัดการให้พวกเจ้ามาปล้นสะดมที่ต้าซุ่น?”ชนเผ่าหมานอี๋หลายสิบคนมองหน้ากันไปมา เหมือนค าถามนี้จะตอบยากโม่ชูหานเห็นพวกเขาไม่ตอบเสียที่ ดวงตาด าขลับจึงเข้มขึ้น เอ่ยเสียงเย็นว่า “ในเมื่อพวกเจ้าไม่รู้ ก็คงไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว”ว่าแล้วเขาก็มองไปทางพี่เจ็ดที่อยู่ข้างกาย“เจ็ดพี่ ลงมือได้หรือยัง?”เจ็ดพี่พยักหน้าอย่างเย็นชา “อืม ลงมือได้เลย”ชนเผ่าหมานอี๋เห็นสองพี่น้องยกอาวุธขึ้นมาอีกครั้ง จึงชี้ไปทางด้านหลังแล
