ร่านลงมาจากก้อนหินใหญ่ แล้วสาวเท้าไปยังจุดที่มีการต่อสู้กันพี่เจ็ดก าลังต่อสู้กับชนเผ่าหมานอี๋อยู่ในต าแหน่งที่ใกล้กว่าเล็กน้อย เฮ่อจือหร่านทั้งเดินทั้งร้องตะโกน“พี่เจ็ด…พี่เจ็ด…”
เมื่อได้ยินเสียงของน้องสะใภ้เก้า พี่เจ็ดก็ต่อสู้อีกสองสามกระบวนท่าแล้วถอยหลังกลับมาขณะเดียวกัน บรรดาสตรีสกุลโม่ก็สังเกตเห็นนาง“น้องสะใภ้เก้า เจ้าอย่าเข้ามา ที่นี่อันตราย” พี่สะใภ้สามตะโกนบอกนางไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ท าไมคนที่ควรจะเข้าไปในเมืองถึงยังมาปรากฏตัวที่นี่อย่างไรก็ตาม สิ่งแรกที่พี่สะใภ้สามคิดคือต้องไม่ให้น้องสะใภ้เก้าตกอยู่ในอันตรายฮูหยินผู้เฒ่าก็เช่นกัน นางเห็นสะใภ้เก้าที่ไม่ยอมเชื่อฟังคนนี้แล้วในใจของนางรู้ดีกว่าใครว่าสะใภ้เก้าเป็นคนที่มีความคิดเป็นของตัวเอง เมื่อนางมาปรากฏตัวที่นี่ตอนนี้ ก็เกรงว่าจะไม่ฟังค าพูดของใครทั้งนั้นดังนั้น นางจึงสะกดค าต าหนิที่อยากจะพูดเอาไว้เฮ่อจือหร่านไม่มีเวลาอธิบายอะไรมากมาย ขณะเข้าไปใกล้พี่เจ็ด นางก็รีบยัดห่อยาสลบหลายห่อใส่มือของเขา “พี่เจ็ด ท่านต้องใช้มันนะเจ้าคะ”พี่เจ็ดบีบสิ่งที่อยู่ในมือเบา ๆ ทันใดนั้นเขาก็รู้ว่ามันคืออะไร
ตอนที่พี่ห้า พี่หกและน้องเก้าไปเมืองหลวง น้องสะใภ้เก้าก็เตรียมห่อกระดาษเล็ก ๆ แบบนี้ให้พวกเขา ได้ยินว่าของข้างในเป็นยาสลบชนิดหนึ่ง เตรียมไว้ให้พวกเขาใช้ในยามฉุกเฉินพี่เจ็ดพยักหน้าให้เฮ่อจือหร่าน เพื่อไม่ให้คนชนเผ่าหมานอี๋ท าร้ายนาง เข
