สตรีทั้งหมดต่างถือปืนยาสลบไว้ในมือ พร้อมจะเข้าร่วมการต่อสู้เพื่อปกป้องบ้านเกิดเฮ่อจือหร่านถูกพี่สะใภ้แปดพยุงออกมานอกประตูใหญ่อย่างจนใจสิ่งแรกที่เห็น คือชาวบ้านทั้งหมดถือจอบและสิ่งของต่าง ๆ วิ่งไปทางเชิงเขาดูจากสิ่งนี้แล้วก็บอกได้ว่า พี่ชายสามีทั้งสองคนและฝูงสุนัขก าลังเฝ้าดูอยู่ที่นั่น พวกชนเผ่าหมานอี๋ที่บุกรุกเข้ามายังไม่สามารถบุกเข้าหมู่บ้านได้ในขณะเดียวกัน นางก็รู้สึกว่าเสียงเห่าของสุนัขเหล่านั้นน้อยลงเรื่อย ๆ แต่เสียงตะโกนฆ่าฟันกลับดังไม่ขาดหูเมื่อเห็นเฮ่อจือหร่านหยุดฝีเท้า พี่สะใภ้แปดก็เร่งเร้าว่า “น้องสะใภ้เก้า พวกเราต้องรีบไปแล้ว ข้าจะพาเจ้าไปส่งในเมืองให้ปลอดภัยก่อนแล้วข้าก็จะกลับมาต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับทุกคน”“พี่สะใภ้แปด ท่านเคยคิดหรือไม่ว่า ถ้าพวกเราไปหลบในเมืองแบบนี้ พอกลับมาอีกที่ ก็อาจไม่ได้ร่วมต่อสู้แล้ว?”เฮ่อจือหร่านรู้ว่าปกติแล้วพี่สะใภ้แปดไม่ได้เป็นคนมีความคิดอ่านมากมายขนาดนั้น นางจึงตั้งใจค่อย ๆ พูดชี้แนะสักหน่อย
แล้วก็เป็นไปตามคาด เมื่อพี่สะใภ้แปดได้ฟังค าพูดของนางก็ยิ่งไม่อยากจากไป แต่เพราะค าพูดของแม่สามี นางจ าเป็นต้องเชื่อฟัง“ข้าจะพาเจ้าไปส่งในเมืองอย่างปลอดภัย แล้วข้าก็จะวิ่งกลับมา”“ร่างกายข้าทั้งหนักทั้งเดินช้า ซ ้าพวกเราไม่รู้วิธีขับรถม้า พี่สะใภ้แปดกลับไปกลับมาเช่นนี้ ข้าเกรงว่าจะใช้เวลาทั้งวัน”เฮ่อจือหร่านรู้วิธีขับรถม้า แต่นางเดาว่าพี่สะใภ้แปดคงไม่ร
