ิดไว้แล้วว่าเมื่อน าสิ่งเหล่านี้ออกมาต่อหน้าพี่ชาย ย่อมต้องถูกสงสัยแน่นอน
เขากล่าวเสียงเรียบนิ่งว่า “สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นของที่ชาวต่างชาติมอบให้ข้า แต่เดิมข้าคิดว่าพวกมันไม่มีประโยชน์ แต่น้องสะใภ้ของพวกท่านช่างใส่ใจนัก นางเป็นห่วงว่าพวกเราอาจต้องใช้ระหว่างทางจึงยัดใส่ห่อผ้าของข้ามา”เมื่อพูดถึงชาวต่างชาติ พี่ห้าก็เชื่อโดยไม่สงสัยอีกมันไม่ใช่เพียงของสิ่งนี้ แม้แต่กระจกที่ใช้สร้างบ้านให้คนในครอบครัว เขาก็ได้ยินน้องแปดบอกว่า เป็นของที่น้องเก้าและภรรยาซื้อมาจากชาวต่างชาติด้วยกระทั่งกระจกที่พิเศษขนาดนั้นชาวต่างชาติยังมีให้ แล้วของเล็กๆ น้อย ๆ เหล่านี้จะนับเป็นอะไร!โม่จิ่วเยี่ยไม่รู้ว่าพี่ห้าก าลังคิดอะไรอยู่ เขารู้ดีว่าค าอธิบายของตนนั้นคลุมเครือเกินไป ทว่าการมีข้ออ้างก็ยังดีกว่าไม่มีเลยยามนี้เขาเข้าสู่สภาวะสมาธิจอจ่อเต็มที่แล้วการผ่าตัดของเขาไม่ได้เชี่ยวชาญเหมือนเฮ่อจือหร่านโดยเฉพาะอย่างยิ่งเขายังไม่อาจท าให้ปรมาจารย์ซือเหมิงเสียชีวิตได้ดังนั้นตอนนี้อารมณ์ของเขาจึงตึงเครียดที่สุดเขาพยายามนึกถึงภาพตอนภรรยาผ่าตัดให้คนอื่น ค้นหาต าแหน่งที่ถูกต้อง แล้วมีดผ่าตัดคมกริบก็กรีดเนื้อของปรมาจารย์ซือเหมิงอย่างรวดเร็ว
พี่ห้ามองการเคลื่อนไหวของน้องเก้า ในใจก็ก าลังลุ้นแม้ว่าโม่จิ่วเยี่ยจะเข้าใจหลักการบางอย่าง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ลงมือปฏิบัติจริง การเคลื่อนไหวของเขาจึงดูเก้งก้างไปบ้างโชคดีที่ทุกอย
