่างด าเนินไปตามที่เขาคิดไว้ ไม่มีความคลาดเคลื่อนใดเกิดขึ้นพี่ห้าที่จ้องมองการเคลื่อนไหวของโม่จิ่วเยี่ยอย่างใกล้ชิด แล้วจู่ ๆก็ได้ยินน้องชายพูดอย่างเร่งรีบว่า “พี่ห้า เตรียมเก็บเลือดได้แล้ว”เขาคล าหาต าแหน่งเส้นเลือดแดงใหญ่ตรงกลางหัวใจของปรมาจารย์ซือเหมิงอย่างรวดเร็ว นั่นคือต าแหน่งที่เลือดหัวใจอยู่พี่ห้ารีบน าขวดกระเบื้องมาวางในต าแหน่งที่เหมาะสม แล้วเปิดจุกขวดออกเพื่อป้องกันไม่ให้เลือดพิษจากหัวใจกระเด็น การเคลื่อนไหวของโม่จิ่วเยี่ยจึงระมัดระวังยิ่งขึ้นชายหนุ่มใช้คีมค่อย ๆ ยึดเส้นเลือดให้แน่น จากนั้นดึงส่วนหนึ่งให้ตรงกับปากขวดเขายกมีดขึ้นอีกครั้ง เลือดจากหัวใจของปรมาจารย์ซือเหมิงไหลเข้าสู่ขวดกระเบื้องอย่างราบรื่นเขาจัดการได้อย่างเหมาะสม ไม่มีร่องรอยของเลือดพิษกระเด็นเลยแม้แต่น้อย โม่จิ่วเยี่ยจึงรู้สึกโล่งอก
เลือดจากหัวใจที่ค่อย ๆ ไหลออกมามีสีด าสนิท พี่ห้ารองไว้เกือบครึ่งขวด จนกระทั่งสีของเลือดค่อย ๆ กลับสู่สีปกติเป็นเพราะโม่จิ่วเยี่ยรู้เรื่องนี้จากในหนังสือแล้ว เขาจึงไม่รู้สึกตกใจมากนักอย่างไรก็ตาม พี่ห้ากลับต่างออกไป เลือดหัวใจสีด าเกือบเต็มขวดนี้ อยู่เหนือความเข้าใจของเขามาก ๆ“น้องเก้า นี่คืออะไร?”พี่หกที่คอยเฝ้าอยู่นอกรถม้า ได้ยินเสียงสนทนาของพี่น้อง ก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็นสถานการณ์ภายในรถม้าเหมือนกันหากไม่ใช่ว่าเขาต้องท าหน้าที่ให้ดี ป่านนี้เขาคงไปสอบถามด้วยตัวเองแล้วการน าเลื
