อดหัวใจของปรมาจารย์ซือเหมิงมาแก้ไขวิกฤตที่อยู่ตรงหน้า โม่จิ่วเยี่ยย่อมจ าเป็นต้องอธิบายให้พี่ชายเข้าใจดังนั้น เขาจึงจัดการเย็บแผลให้ปรมาจารย์ซือเหมิงพลางเล่าสิ่งที่ตนเองรู้เมื่อเหล่าพี่ชายได้ฟังค าบอกเล่าของน้องเก้า พวกเขาถอนหายใจด้วยความโล่งอกพร้อมกับรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อยหากไม่ใช่เพราะน้องเก้าตอบสนองรวดเร็ว ปรมาจารย์ซือเหมิงคงจะกระตุ้นกู่คู่กายให้ฆ่าตัวตาย แล้วจากนั้นก็จะท าให้พิษในเลือด
หัวใจระเบิดออกมา ถึงตอนนั้นแล้ว อย่าว่าแต่จะช่วยบิดาและพี่ชายเลย แม้แต่พวกเขาสามพี่น้องก็อาจจะต้องตายไปก่อนด้วยซ ้าไม่คิดเลยว่า น้องเก้าจะมีความรู้กว้างขวางถึงเพียงนี้ และยังเข้าใจเรื่องพวกนี้ได้อีกด้วยโดยเฉพาะพี่ห้าที่ได้เห็นกับตาตัวเองว่าน้องชายสามารถดึงเลือดจากหัวใจของปรมาจารย์ซือเหมิงออกมาได้ส าเร็จ ความชื่นชมที่มีต่อน้องชายของเขานั้น ไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นค าพูดได้แล้วในขณะที่โม่จิ่วเยี่ยอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้กระจ่าง เขาก็จัดการบาดแผลของปรมาจารย์ซือเหมิงเรียบร้อยพี่ห้าปิดฝาขวดกระเบื้องให้แน่นหนา เก็บรักษามันอย่างระมัดระวัง แล้วช่วยใส่เสื้อผ้าให้ปรมาจารย์ซือเหมิงเพื่อป้องกันไม่ให้เขาหนี สองพี่น้องจึงมัดเขาอย่างดีอีกครั้งโม่จิ่วเยี่ยน าขวดกระเบื้องที่บรรจุเลือดพิษจากหัวใจมา แล้วค่อยๆ เทลงในขวดที่มีกู่คู่กายของปรมาจารย์ซือเหมิงอยู่เล็กน้อยภายใต้แสงโคม เขาเห็นว่ากู่คู่กายในขวดดูตื่นเต้นเป็น
