ทางลับ ก็จ าเป็นต้องพาปรมาจารย์ซือเหมิงไปด้วย ไม่ว่าทางออกของทางลับนี้จะอยู่ที่ไหนเขาก็ไม่อาจปล่อยให้อีกฝ่ายมีโอกาสหนีไปได้อีกการเข้าไปในช่องทางลับนั้นมีปัจจัยที่ไม่แน่นอนอยู่มากมาย โม่จิ่วเยี่ยไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อยสิ่งที่ส าคัญที่สุดคือ พี่ห้ากับพี่หกที่ยังคงรออยู่นอกจวนอ๋องเก้าเพื่อช่วยเหลือเขา หากเขาไม่ได้ไปพบกับพี่ชายทั้งสองได้ทันเวลาพวกเขาก็จะต้องคิดว่าเขาเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่ ดังนั้นหากพวกพี่ชายบุ่มบ่ามลงมือท าอะไรขึ้นมา มันก็จะไม่คุ้มค่าเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ โม่จิ่วเยี่ยจึงหยิบกระดาษและพู่กันบนโต๊ะขึ้นมาเขียน
‘พี่ห้า พี่หก ทุกอย่างราบรื่นดี ข้าพบช่างทางลับแห่งหนึ่ง จะเข้าไปตรวจสอบก่อน หลังจากนั้นข้าจะให้เสี่ยวไป๋ส่งต าแหน่งไปให้พวกท่าน’เมื่อเขียนจดหมายเสร็จ เขาก็พับมันเป็นม้วนกระดาษเล็ก ๆจากนั้นก็ออกจากห้องไปเรียกเสี่ยวไป๋เขาผูกจดหมายไว้ที่ขาของเสี่ยวไป๋ แล้วลูบขนสีขาวของมันเบาๆ“เสี่ยวไป๋ เจ้าจงน าจดหมายนี้ไปส่งให้พี่ชายของข้าและกลับมาเข้าใจหรือไม่?” นี่เป็นครั้งแรกที่โม่จิ่วเยี่ยขอให้เสี่ยวไป๋ส่งจดหมายพูดตามตรง เขาก็เพียงพูดไปง่าย ๆ ไม่กี่ประโยค ยังไม่แน่ใจด้วยซ ้าว่าเสี่ยวไป๋เข้าใจหรือไม่อย่างไรก็ตาม เขาไม่ต้องกังวลเรื่องร่องรอยของเสี่ยวไป๋แล้วภรรยาของเขาเคยบอกว่าเจ้าสัตว์ตัวน้อยนี้เมื่อมันยอมรับใครเป็นเจ้าของแล้ว ไม่ว่าเจ้าของจะอยู่ที่ไหน ก็สามารถตามหาได้ เว้นเสียแต่ว่าต
