อนนี้ ปรมาจารย์ซือเหมิงคือคนแปลกหน้าที่น่ากลัวปรมาจารย์ซือเหมิงคิดว่าในช่วงที่เสี่ยวไป๋ไม่ได้อยู่ข้างกายตนมันคงตกใจกับอะไรบางอย่าง และไม่ได้คิดสงสัยว่ามันอาจจะเปลี่ยนเจ้าของเขายื่นมือออกมาช่วยลูบขนของมันอย่างอดทนยามนั้นก็มีเสียงประทัดดังขึ้นจากลานเรือนหลักด้านหน้าโม่จิ่วเยี่ยเกิดความคิดขึ้นมา เขารู้ว่าโอกาสของตนมาถึงแล้วการจัดการกับคนเจ้าเล่ห์เช่นนี้ เขาต้องไม่ประมาทเหมือนครั้งก่อน ที่แค่เผลอนิดเดียวก็ปล่อยให้คนหนีไปได้
โม่จิ่วเยี่ยหยิบปืนยาสลบออกมาจากอกเสื้อ เล็งไปยังปรมาจารย์ซือเหมิงท่ามกลางเสียงประทัดที่ดังสนั่นหวั่นไหว เขาลั่นไกปืนในจังหวะเดียวกันกระสุนยาสลบยิงเข้าไหล่ซ้ายของปรมาจารย์ซือเหมิงอย่างแม่นย า ขณะเดียวกัน เสี่ยวไป๋ก็กางปีกบินไปหาเจ้าของคนใหม่ทว่าปรมาจารย์ซือเหมิงผู้นี้ช่างแตกต่างจากคนทั่วไปจริง ๆคนอื่นถูกยิงด้วยปืนยาสลบแล้วก็มักจะล้มลงทันที่ แต่เขากลับยังมีแรงมองมาทางเขาก่อนจะล้มลงเขาไม่สงสัยในพลังของปืนยาสลบแม้แต่น้อย เมื่อเห็นว่าส าเร็จแล้วจึงสั่งให้เสี่ยวไป๋บินไปยังระยะที่ปลอดภัย ส่วนเขาก็รีบวิ่งเข้าไปใกล้ปรมาจารย์ซือเหมิงอย่างรวดเร็วที่สุดเขาไม่ได้รีบร้อนพาคนออกไปจากจวน แต่เข้าไปในห้องของอีกฝ่ายเพื่อตรวจสอบก่อนภายในห้องสะอาดเรียบร้อยมาก นอกจากของใช้ทั่วไปแล้วก็ไม่มีของอย่างอื่นอีกกระทั่งสิ่งที่อาจจะมีอย่างหนอนกู่หรือยาพิษก็ไม่มี
ยิ่งเป็นเช่นนี้ โม่จิ่วเยี่ยก็ยิ่ง
