บอุ่นแม้แต่น้อยอย่างไรก็ตาม โม่จิ่วเยี่ยสามารถรับรู้ถึงความไม่จริงใจในค าพูดของเขาได้อ๋องเก้าโค้งค านับอย่างนอบน้อม“ท่านวางใจได้ ข้ารอคอยโอกาสนี้มานานแสนนานก็เพื่อวันนี้มันจะไม่มีข้อผิดพลาดใด ๆ เกิดขึ้นแน่นอน แขกเหรื่อส่วนใหญ่มาถึงกันหมดแล้ว ข้าคงต้องไปต้อนรับพวกเขาสักหน่อย”ปรมาจารย์ซือเหมิงพยักหน้าเบา ๆ แต่ไม่ได้ตอบรับเขายืนมองเงาร่างของท่านอ๋องที่ค่อย ๆ เดินห่างออกไปด้วยท่าทางครุ่นคิดกระทั่งเงาร่างของอ๋องเก้าหายลับไปจากสายตา ปรมาจารย์ซือเหมิงก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิมเพื่อพิสูจน์ว่าตนเองไม่ได้ตามหาคนผิด โม่จิ่วเยี่ยจึงออกค าสั่งกับเสี่ยวไป๋ที่อยู่บนท้องฟ้าเสี่ยวไป๋บินมาหาในทันที่ โดยมีเป้าหมายคือปรมาจารย์ซือเหมิงเห็นเพียงปรมาจารย์ซือเหมิงที่ก าลังจะเดินกลับเข้าห้อง จู่ ๆ ก็หยุดฝีเท้า เงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า“เด็กดี เจ้ากลับมาแล้ว”
น ้าเสียงของเขาช่างแตกต่างเมื่อเทียบกับความเย็นชาที่แสดงต่อหน้าท่านอ๋องเก้าเมื่อครู่ และอาจเรียกได้เป็นความเอ็นดูทันใดนั้น เขาก็ยื่นแขนข้างหนึ่งออกมา ให้เสี่ยวไป๋บินลงไปเกาะเสี่ยวไป๋ได้รับสัญญาณจากโม่จิ่วเยี่ย มันย่อมจะให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ตามด้วยเสียงร้องผ่านกลางอากาศที่ไม่ดังมากนัก ร่างสีขาวดุจหิมะก็ลงเกาะอย่างมั่นคงบนแขนข้างนั้นปรมาจารย์ซือเหมิงเตรียมจะยื่นมือออกมาลูบขนสีขาวราวกับหิมะของมัน แต่ตอนนั้นเองที่เสี่ยวไป๋กลับพองขนขู่ใส่ส าหรับเสี่ยวไป๋ในต
