ิบกว่าคนที่เขาเพิ่งจัดการไปเมื่อครู่นี้ น่าจะเป็นคนคุ้มกันของปรมาจารย์ซือเหมิง บางทีอาจเป็นเพราะด้วยเหตุผลบางประการ พวกเขาจึงไม่สามารถเข้าใกล้ที่นี่มากเกินไป ได้แต่คอยเฝ้าระวังอยู่บนเส้นทางที่ชายหนุุ่มต้องผ่านขณะที่เขาก าลังคิดวิเคราะห์อยู่ในใจ ก็ค่อย ๆ ก้าวเข้าใกล้เรือนหลังนั้นอย่างระมัดระวัง
ทันใดนั้น ประตูห้องที่อยู่ตรงข้ามกับเขาก็ถูกผลักเปิดออก มีคนสองคนเดินออกมาจากข้างในหนึ่งในนั้นคือท่านอ๋องเก้าแห่งราชวงศ์ต้าซุ่น ส่วนอีกคนไม่แตกต่างจากคนในครั้งก่อนที่เขาเคยเห็นแวบหนึ่งมากนักคนผู้นั้นสวมชุดขาว รูปร่างผอมบาง ผมสีขาวสยายอยู่ด้านหลังบนศีรษะสวมหมวกคลุมที่มีลักษณะคล้ายกับตอนสตรีสวมเวลาออกนอกบ้าน“ท่านปรมาจารย์วางใจได้ ข้าจะท าให้แมลงพิษได้ใช้ประโยชน์เต็มที่ในวันนี้”น ้าเสียงของท่านอ๋องเก้าไม่อาจเก็บซ่อนความตื่นเต้นไว้ได้ขณะเดียวกัน เขาก็เก็บขวดกระเบื้องเล็ก ๆ หลายใบเข้าไปในอกเสื้อปรมาจารย์ซือเหมิงสวมหมวกคลุม โม่จิ่วเยี่ยจึงมองไม่เห็นสีหน้าของเขา แต่น ้าเสียงกลับแฝงไว้ด้วยความเย็นชาและไม่แยแส“อืม หลังจากเรื่องนี้ส าเร็จ ราชวงศ์ต้าซุ่นก็จะตกเป็นของท่านแน่นอน”“ขอบคุณท่านปรมาจารย์ที่ช่วยเหลือ หากข้าได้นั่งบนต าแหน่งนั้นแล้ว ท่านก็จะได้เป็นราชครูผู้ทรงเกียรติที่สุดของต้าซุ่น” อ๋องเก้ากล่าวประจบต่อไป
“ดี ข้าจะรอคอยวันที่ท่านท าส าเร็จ” น ้าเสียงของปรมาจารย์ซือเหมิงยังคงเย็นชา ไร้ซึ่งความอ
