ห้บุตรสาวสมหวังแน่เขาพูดพลางส่ายหน้าและถอนหายใจออกมา“น่าเสียดายแทนคุณชายใหญ่เฮ่อผู้แสนดีคนนี้ ครึ่งชีวิตช่วงหลังคงล าบากน่าดู…”โม่จิ่วเยี่ยเข้าใจต้นสายปลายเหตุแล้ว ในใจก็พลอยกังวลแทนพี่ชายภรรยาการได้แต่งกับท่านหญิงอวี้ ก็เหมือนรับบรรพบุรุษมาอยู่ในบ้านตระกูลเฮ่อคงไม่มีวันสงบสุขอีกแน่ขณะเดียวกัน เขาก็คิดถึงเฮ่อจือหร่านหากนางอยู่ในเมืองหลวงแล้วพบว่าที่บ้านเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น นางจะท าเช่นไร?และเพราะเขารู้จักนิสัยของภรรยาเป็นอย่างดี เฮ่อจือหร่านต้องหาทางขัดขวางการแต่งงานครั้งนี้แน่ ถึงแม้จะเป็นสมรสพระราชทานก็ตาม
เนื่องจากเขาบังเอิญพบเจอกับเรื่องราวเช่นนี้ ก็ย่อมไม่อาจนิ่งเฉยอยู่ได้แน่นอนว่าในใจของเขาก็รู้ดีเช่นกัน ว่าราชโองการสมรสพระราชทานในวันนี้ เขาไม่อาจจะขัดขวางได้จริง ๆอย่างไรเสีย แค่สมรสพระราชทาน ท่านหญิงอวี้ก็ไม่สามารถจะเดินผ่านประตูเข้ามาได้ทันที่ ดังนั้นเขาจึงยังมีเวลาแก้ไขเรื่องนี้อยู่ระหว่างทางที่ก าลังครุ่นคิด โม่จิ่วเยี่ยก็มาถึงจวนของท่านเสนาบดีเฮ่อก่อนชาวบ้านเหล่านั้นเสียแล้วตอนนี้ประตูใหญ่ของจวนท่านเสนาบดีเปิดอ้า ด้านหน้ามีม้าหยุดยืนอยู่ด้านข้างบ่าวรับใช้สองคนที่เฝ้าประตู คุกเข่าเรียบร้อยตรงไปยังทิศทางของลานบ้านโม่จิ่วเยี่ยรู้ว่าขันทีคงเริ่มประกาศราชโองการแล้วเขารีบมาเร็วกว่าคนอื่นเล็กน้อย หน้าประตูจวนเสนาบดีเฮ่อมีคนที่มาดูเหตุการณ์ไม่มากนัก เขาจึงหาต าแหน่งที่มองเห็นได
