วปั้นน้อย ส่วนมืออีกข้างวางอยู่บนท้องของตัวเองที่ก าลังขยายใหญ่พลางพึมพ า“ลูกรัก เจ้าว่าพวกท่านพ่อจะเดินทางถึงเมืองหลวงเรียบร้อยแล้วหรือยัง”คราวนี้ ผู้ที่ตอบนางได้มีเพียงข้าวปั้นน้อยเท่านั้น“อือ…”“หวังว่าพวกเขาจะกลับมาอย่างปลอดภัยนะ”“อือ…”……เมืองหลวงตรอกหย่งอัน
เวลาโพล้เพล้สามพี่น้องสกุลโม่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่“น้องเก้า นี่น่าจะเป็นต้นไม้ใหญ่ที่ชาวหนานเจียงพูดถึง”“เช่นนั้น ด้านหน้านี้ก็คือบ้านที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่”ฟังพี่ชายทั้งสองวิเคราะห์แล้ว โม่จิ่วเยี่ยก็ไม่ได้ตอบสนองเพราะเขาสัมผัสได้ว่าภายในกรงที่ถืออยู่ เสี่ยวไป๋ก าลังเดินไปมาด้วยความหวาดกลัวเขาเปิดผ้าสีด าที่คลุมกรงออก แล้วเอ่ยถามด้วยเสียงเบา “เสี่ยวไป๋ เจ้าพบอะไรหรือไม่”เสี่ยวไป๋ค่อย ๆ กระพือปีกสองครั้ง ก่อนจะส่งเสียงร้องแผ่วเบาจากการเรียนรู้กับเสี่ยวไป๋ โม่จิ่วเยี่ยรู้ว่ามันก าลังยืนยันค าพูดของมันก่อนเข้าเมืองหลวง โม่จิ่วเยี่ยได้น าเอาถุงผ้าที่ยึดมาจากชาวหนานเจียงให้เสี่ยวไป๋ดม และบอกมันว่าหากพบกลิ่นแบบนี้เมื่อไหร่ต้องเตือนเขาการกระท าเมื่อครู่ของเสี่ยวไป๋ชัดเจนมาก มันก าลังเตือนเขาว่าบริเวณใกล้เคียงนี้อาจมีกลิ่นแบบเดียวกันโม่จิ่วเยี่ยมองไปรอบ ๆ ในที่สุดสายตาก็หยุดอยู่ที่ต าแหน่งไม่สะดุดตาบนยอดไม้
อาศัยเพียงแสงจันทร์ ก็พอจะมองเห็นว่าตรงนั้นมีรังนกอยู่รังหนึ่งหากเป็นคนช่างสังเกตจะต้องพบว่ารังนกนี้มีความผิดปกติรังนกตามปกติล้วน
