พี่น้องคนอื่นเห็นพี่ห้ารับปากกับน้องเก้าก็ร้อนใจขึ้นมาทันที่“ไม่ได้! จะไปก็ต้องไปด้วยกันทั้งหมด” พี่แปดพูดอย่างร้อนรน“เผื่อว่ามีข่าวของท่านพ่อกับพี่ใหญ่พี่รอง พวกเรามีกันเยอะ ก็จะได้แยกกันไปได้สะดวก” พี่หกกล่าวพี่เจ็ดก าลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ฮูหยินผู้เฒ่าก็เอ่ยปากขึ้นมาอีกครั้ง“เอาล่ะ พวกเจ้าไม่ต้องทะเลาะกันแล้ว เรื่องนี้ข้าตัดสินใจเอง ให้จิ่วเยี่ย จงหยวน และจิ่นเหนียนไปกันสามคน ส่วนชูหานอยู่ที่บ้าน อีกอย่างหยวนเช่อ ร่างกายเจ้ายังไม่หายดีก็อยู่ดูแลบ้านนี่แหละ”ฮูหยินผู้เฒ่าประกาศค าตัดสิน โม่จิ่วเยี่ยก็ไม่อาจทัดทานได้อีกส่วนพี่เจ็ดกับพี่แปดที่ต้องอยู่บ้านต่างก็กลัดกลุ้ม แต่ในใจก็รู้ดีว่ามารดาพูดค าไหนค านั้น เรื่องที่นางตัดสินใจไปแล้ว ย่อมไม่มีทางเปลี่ยนแปลงแต่พอคิดไปคิดมาก็มีเหตุผล ในบ้านมีสตรีอยู่มากมาย ถ้าบุรุษออกไปกันหมด และเกิดเรื่องอันตรายขึ้นมาจะไม่คุ้มค่าเฮ่อจือหรานไม่ได้เอ่ยปากแสดงความเห็น เพราะนางรู้สึกว่าการจัดการของแม่สามีนั้นเหมาะสมยิ่งนัก เรียกได้ว่าตรงใจนางทีเดียว
บรรดาพี่สะใภ้คนอื่นกับโม่หานเยี่ยต่างพากันกังวล แต่พวกนางล้วนรู้ดีว่าเรื่องเช่นนี้ตนเองไม่มีสิทธิ์เอ่ยวาจาอะไร จึงได้แต่ภาวนาให้พี่น้องชายสกุลโม่ปลอดภัยกลับมาเรื่องการเดินทางไปเมืองหลวงถูกก าหนดไว้แล้ว เฮ่อจือหร่านจึงต้องเร่งมือในการเตรียมข้าวของหลังอาหารเย็น นางเข้าไปยังพื้นที่มิติ ช่วยเตรียมอุปกรณ์ป้องกั
